19 Δεκ 2014

20141214 4 φωτογραφίες από το καφενείο ο παράδεισος






«κάθε μέρα είμαστε ανοικτά αλλά δεν έχει κόσμο· ένας, έρχεται το πρωί για καφέ και 4-5 το απόγευμα.στο χωριό μένουμε εβδομήντα εννιά άνθρωποι, τους ξέρω όλους, τους μετρώ κάθε βράδυ που πέφτω να κοιμηθώ. πιο μεγάλος είναι ο παναγιώτης, ενενήντα τεσσάρων. στα καμπιά μένουν πενήντα τέσσερις και αυτούς τους μετρώ κάθε βράδυ. το καφενείο το ανοίξαμε με τον άντρα μου το εξήντα επτά που παντρευτήκαμε· σπίτι ήταν πριν, το πήρα προίκα. πόσο χρονό με κάμνετε; δε με πειράζει όσο και να πείτε. είμαι εβδομήντα δύο και η μάνα μου ογδόντα εφτά, παντρεύτηκε δεκατεσσάρων και με ‘καμε στα δεκαπέντε. η νύφη μου έχει το καφενείο αλλά κάμνει ότι της λέω».
γελάει η κοπέλα: «γεννήθηκα στην αμερική στο οχάιο, ο πατέρας μου είναι από το βίκυ. ερχόμασταν κάθε καλοκαίρι. παντρεύτηκα μικρή τον άντρα μου και πήγαμε στην αμερική, μείναμε δεκαέξι χρόνια· γυρίσαμε το εννιά, τότε στην αμερική δεν πήγαιναν καλά τα πράγματα αλλά μετά έτσι έγινε και εδώ. έχουμε τέσσερα παιδιά, για τον μεγάλο είναι δύσκολο, τώρα είναι δεκαεννιά. στα μικρά τους αρέσει εδώ». στο καφενείο τριγυρίζουν τρια χαρούμενα παιδιά, ένα κορίτσι γυμνασίου και δυο αγόρια δημοτικού που τους αρέσει το ποδόσφαιρο.
«και γω πήγα στο οχάιο για να τους έχω τα παιδιά, μου άρεσε, πήγα και στους καταρράκτες του νιαγάρα και στον καναδά. και το οχάιο το σκέφτομαι κάθε βράδυ στον ύπνο μου».
«πολύ δουλειά, κυρία ειρήνη το βράδυ στον ύπνο σας».

20141214 8 φωτογραφίες από το όρος πελινναίο









20141213 1 φωτογραφία από το χωράφι