6 Δεκ 2013
20131129 6 φωτογραφίες από τα βασιλικά και το ψαροπούλι, απόγευμα, βράδυ
καθήσαμε στην μοναδική ταβέρνα του χωριού
που δεν είχε τηλεόραση
και είχε κάτι προσωπικό
που δημιουργούσε κάποιου είδους ατμόσφαιρα
ο ιδιοκτήτης μάλλον ιδιόμορφος
οι μεζέδες του πρόχειροι
δυο τραπέζια με ντόπιους
ο α. χαιρέτησε τον β.
για την νέα του γυναίκα
από την ρωσία
κουβεντιάζαμε
κάποια στιγμή η α.
δεν θυμάμαι με πια αφορμή
απήγγειλε αργά τρεις στίχους του σεφέρη
εντυπωσιάστηκα, μου άρεσαν πολύ
της ζήτησα να τους επαναλάβει
τους έψαξα, δεν ήταν ακριβώς έτσι
αλλά το ίδιο νόημα
"δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
. . . . . .
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή."
είναι ο πρώτος και οι τελευταίοι στίχοι
του ποιήματος ΦΥΓΗ
από το ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΩΝ (1928-1937)
εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ
20131228 8 φωτογραφίες κοντά στο κτελ νομού εύβοιας
ο σταθμός είναι σχετικά καινούργιος
ένα στογγυλό κτίριο με πολλά παράθυρα
με αλουμίνια κουφώματα
το κτίριο αμήχανο και άβολο για τους επιβάτες
μοιάζει να μην έχει ολοκληρωθεί
κενά δωμάτια χωρίς πόρτες
καλυμμένα με μεγάλα πανό
από αφίσες λεωφορείων της δυτικής ευρώπης
πρόχειρα χαρτιά κολλημένα στα τζάμια
για το πως φτάνεις στην τουαλέτα
βγήκαμε από το σταθμό
κάναμε το γύρω του τετραγώνου
ο σταθμός είναι το ισόγειο ενός τριόροφου κτιρίου
που πρόκειται (;) να γίνει γκαράζ
από τους τσιμεντένιους τοίχους
χάσκουν σίδερα προς τα έξω
δίπλα τα ερείπια καμμένου πέτρινου εργοστασίου
έχουν μείνει μόνο οι πέτρες
κουφώματα και στέγη είναι καμμένα από χρόνια
μέσα χορτάρια, σκουπίδια και γκράφφιτι
από την πάνω πλευρά τρία τέσσερα τριόροφα κτίρια
παραπάνω βουνό.
μικρά μπαλκόνια, αλλού αλουμίνια, αλλού ξύλινα κουφώματα
στριμωγμένα απλωμένα ρούχα, τέντες
από κάτω παρκαρισμένα αυτοκίνητα
δέντρα και χορτάρια και σκουπίδια
κατηφορίσαμε από την άλλη πλευρά του τετραγώνου
και μπήκαμε στο σταθμό
ο ήλιος από πάνω λαμπερός
29 Νοε 2013
25 Νοε 2013
23 Νοε 2013
22 Νοε 2013
21 Νοε 2013
παλιές φωτογραφίες καθώς η βροχή πλησιάζει
μου είπε η β.
σκάλισα τις φωτογραφίες, αναμνηστικές όλες, πρόχειρα τραβηγμένες, με τη βιαστική χαρά των ανθρώπων που επιθυμούν να κατοχυρώσουν τον εαυτό τους σε σχέση με ένα γεγονός ή ένα τόπο, χωρίς κρυμμένα σύμβολα· ξένοιαστες, δίχως τη βαριά σκιά του επαγγελματία ή ερασιτέχνη φωτογράφου που μας προσφέρει την άχαρη ευτυχία να διακρίνουμε το μήνυμα του.
φωτογραφίες κοινότοπες τραβηγμένες με τις απλές μηχανές της δεκαετίας του ογδόντα, συνθέτουν στιγμές από τα εφηβικά και νεανικά χρόνια ενός ανθρώπου, σχολικές και φοιτητικές εκδρομές, οικογενειακές γιορτές, διακοπές, φίλοι, ένα κορίτσι στα χιόνια, ένα άλλο κορίτσι σε καλοκαιρινές διακοπές και αργότερα σύζυγος(;)
από τις λίγες ημερομηνίες που υπάρχουν, πρέπει να τραβήχτηκαν από το εβδομήντα οκτώ έως το ογδόντα πέντε. χωρίς κάποιο ειδικό βάρος, θα μπορούσαν να ανήκουν στους περισσότερους νέους αυτής της εποχής.
για κάποιο λόγο που δεν έχει για μας σημασία πετάχτηκαν, οι περισσότερες ήταν κολλημένες μεταξύ τους, τις έβαλα στο νερό, τις ξεκόλλησα και προσπάθησα να τις βάλω σε μια σειρά· περισσότερες από εκατόν πενήντα φωτογραφίες από οκτώ έως δέκα διαφορετικές χρονικές στιγμές και γεγονότα ή καλύτερα τόσες βρέθηκαν γιατί μπορεί να πετάχτηκαν και άλλα κουτιά.
τις κοιτάζω πάνω στο τραπέζι, ταλαιπωρημένες, σε απόχρωση ματζέντα οι περισσότερες, κρύβουν περισσότερα από όσα αποκαλύπτουν, και δεν αναφέρομαι στον πρωταγωνιστή των εικόνων, προφανώς δεν με αφορά· αναρωτιέμαι αν φανερώνουν κάτι για την ίδια τη ζωή, ή αυστηρά δεμένες με το ανάφορο τους το προστατεύουν στην ασφάλεια ενός χαρούμενου καθωσπρεπισμού, παρά το εκθέτουν στο μεγάλο λιβάδι της πραγματικότητας.
έτσι κι αλλιώς (δηλαδή μάλλον) ζούμε ότι φωτογραφίζουμε, όλα τα άλλα είναι κενός χρόνος ανάμεσα
σε μια από αυτές διακρίνεται η ταράτσα που σπιτιού που κατοικώ.
η ώρα είναι πέντε και σαράντα
η βροχή πλησιάζει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)