8 φωτογραφίες από τα Πιτσιωτά Φθιώτιδας

παράλληλα με το κράτος της Αθήνας
τα νησιά του τουρισμού
και την αλλοτρίωση που δερνει τις ψυχές μας
υπάρχει σαν λάθος και μια άλλη χώρα
που αναπνέει όπως οι πρόγονοι της
ταΐζει τις κότες με αυτά που μένουν στο τραπέζι
φτιάχνει τσίπουρο, γιαούρτι, ψωμί, γλυκό καρύδι
χρήματα παίρνει όταν πουλήσει αυτά που βγάζει η γη
σαν ματωμένο όνειρο θυμάται τον Εμφύλιο
ο ταχυδρόμος πηγαίνει κάθε Τρίτη
και λεωφορείο δυο φορές την εβδομάδα

αυτή η χώρα βρίσκεται κοντά στα ψηλά βουνά
στις δασωμένες πλαγιές και στα τρεχούμενα νερά

νοτιάς

Φούσκωσε η θάλασσα από το νοτιά

υγρασία κι αλμύρα

Θυμάμαι όταν ήμασταν μικροί

περιμέναμε πως και πως τους νοτιάδες 

για να παίξουμε με τα κύματα

Σήμερα δε μπήκα στη θάλασσα

τριγύριζα στην παραλία

ανάμεσα στις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες

της καλοκαιρινής τους ευδαιμονίας

που σαν λάθος

είχαν κολλήσει στην άμμο

Τάσος Λειβαδίτης, Βιολέτες για μια εποχή

. . .

σ’ ακολούθησα, απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο ερχόταν η ευωδία του κήπου (ώ, θα ‘μαστε νεκροί κι η άνοιξη θα ’ρχεται πάλι και πάλι) – σε πλησίασα, με κοίταξες στα μάτια και τότε σε φίλησα, σε φίλησα για όλα τα χρόνια που θα περάσουν, για όλες τις ελπίδες που θα χαθούν, σε φίλησα και σε κράτησα πάνω μου -

. . .

 

. . .

Θεέ μου, τι ηλίθια που τέλειωσαν όλα

νεανικά όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν και μας ακολουθούν

χρόνια που θα πεθάνουν μαζί μας

κι άλλοτε μια παράξενη αίσθηση ότι έχω ξαναζήσει, θυμάμαι

πράγματα που δεν έγιναν ποτέ, αναγνωρίζω δρόμους που δεν

έχω ξαναπεράσει

είναι περίεργο αλλά οι άνθρωποι έχουν την ακλόνητη βεβαιότητα

πως ο ήλιος θα βγει και τ’ άλλο πρωί

είναι τόσο ωραίο που το συμμεριζόμαστε όλοι μας

. . .

 

. . .

συχνά κάθομαι στη σκάλα και κοιτάζω το πεπρωμένο

κανείς δεν πιστεύει αυτά που βλέπω, τα γράφω κι εγώ και τα

            ταχυδρομώ στους μεταγενέστερους

μα όταν ένας άνθρωπος στο δρόμο γυρίσει και σε κοιτάξει με πόνο η

            μισή ανθρωπότητα έχει σωθεί

ή νοσταλγώ ένα ρόδο κι είμαι έτοιμος να πεθάνω για να το βρω-

. . .

 

. . .

  ζούμε σ’ ένα ανεξιχνίαστο όνειρο απ’ όπου δεν θα βγούμε παρά για ν’ αγκαλιάσουμε, σαν μόνη εξήγηση, τη σιωπή...

 

 

Όσο για κείνη την ιστορία υπάρχουν πολλές εκδοχές.

Η καλύτερη όμως είναι πάντα αυτή που κλαις.

 

 

Κι, ώ αναμνήσεις, που συγκρατείτε κάτι πιο πολύ απ’ αυτό που ζήσαμε...

 

 

Όμως, εδώ τέλειωσα. Ώρα να φύγω. Όπως θα φύγετε κάποτε κι εσείς. Και τα φαντάσματα της ζωής μου θα μ’ αναζητούν τώρα τρέχοντας μες στη νύχτα και τα φύλλα θα ριγούν και θα πέφτουν. Έτσι συνήθως έρχεται το φθινόπωρο. Γι’ αυτό, σας λέω, ας κοιτάξουμε τη ζωή μας με λίγη περισσότερη συμπόνια

   μιας και δεν ήτανε ποτέ πραγματική...

Τάσος Λειβαδίτης

από το βιβλίο

ΒΙΟΛΕΤΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ

εκδόσεις  ΚΕΔΡΟΣ

Οδυσσέας Ελύτης, Εν Λευκώ

Μπροστά στη ράχη της Σέριφος, όταν ανεβαίνει ο ήλιος, τα πυροβόλα όλων των μεγάλων κοσμοθεωριών παθαίνουν αφλογιστία. Ο νους ξεπερνιέται από μερικά κύματα και λίγες πέτρες - κάτι παράλογο ίσως, παρ' όλα αυτά ικανό να φέρνει τον άνθρωπο στις πραγματικές του διαστάσεις. Επειδή, τι άλλο θα του ήτανε πιο χρήσιμο για να ζήσει; Αν του αρέσει να ξεκινά λάθος, είναι γιατί δεν θέλει ν' ακούσει. Ερήμην του το Αιγαίο λέει και ξαναλέει, εδώ και χιλιάδες χρόνια, με το στόμα του φλοίσβου, σ' ένα μήκος ακτών απέραντο: αυτός είσαι!

. . . 

Είναι λοιπόν αλήθεια ότι το φως συμβαίνει να αναπηδά από την ύστατη ένταση του μαύρου; Με άλλον τρόπο το επιβεβαιώνει και ο έρωτας. Όταν δυό γυμνά σώματα μιλούν, κάτι από το ανεκδοτολογικό μέρος της ιστορίας τους - το αφόρητο - ξεγράφεται. Το φιλί, που δεν εξελίχθηκε ουδέ κατ' ελάχιστον από καταβολής κόσμου, τυχαίνει να είναι το πιο καινούργιο και αμεταχείριστο πράγμα που διαθέτουμε. Σίγουρα, κάποια ιστορία ερωτική, με διαστάσεις θεϊκές, θα προηγήθηκε από τους τεκτονικούς παλμούς και τις ανακατατάξεις των υδάτων, όταν γεννήθηκε το ελληνικό αρχιπέλαγος. Τον παραλογισμό που κλείνουν για μας οι μύθοι, κάποτε η ίδια η φύση τον ανατρέπει. Τότε μόνον αναλογιζόμαστε ότι, παρ' όλα αυτά, εμείς οι ίδιοι είναι που, παρά τη θέληση μας ίσως, τους δημιουργήσαμε. Απομένει να μάθουμε: αυτό το φως, αυτές οι συστάδες των νησιών, τι είναι; Ονειρευόμαστε; 

Οδυσσέας Ελύτης

Εν Λευκώ

εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ

πριν την ανατολή

Την ώρα που ο Ωρίωνας είναι στο κέντρο του ουρανού

ξέρεις ότι αρχίζει να χαράζει

σε λίγο θα δεις και την Αφροδίτη

Το κεφάλι σου γεμάτο αστέρια

Ξημερώνει

κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, μοβ, μπλε..

Αριστερά του βράχου γεννιούνται μικρά σύννεφα

ταξιδεύουν αργά προς το νότο και σε λίγο διαλύονται

Φεύγουν τα χρώματα κι ο Ήλιος ακουμπάει στο βράχο

κάθε μέρα και πιο νότια

στο τέλος του μήνα

θα βγει από τη θάλασσα..

ο χορός της σακούλας

Νύχτα στη Χώρα, λίγο πριν κλείσουν τα καταστήματα. Κρύο και βοριάς. Περιμένω στο πεζούλι απέναντι από το Δημοτικό να αδειάσει το καρτοτηλέφωνο. Διαγώνια το σουβλατζίδικο, τα τραπεζάκια άδεια, μόνο ένας γέρος με μπαστούνι κάθεται δίπλα στην είσοδο. Ανάμεσα μας μια σακούλα σκουπιδιών αφημένη στο δυνατό άνεμο, σηκώνεται ψηλά, κατεβαίνει, έρχεται κοντά μου, πηγαίνει προς το γέρο. Κοιταζόμαστε, ένα ελαφρύ χαμόγελο σπάει την αμηχανία των προσώπων μας.

Σταματάει μπροστά του, στην αρχή αβέβαια και μετά με την ενθουσιώδη και άτσαλη σιγουριά πιτσιρικά την σπώχνει ψηλά με το μπαστούνι του. Στροβιλίζεται πάλι ανάμεσά μας, κοιταζόμαστε και πάλι χαμογελάμε. Και πάλι στέκεται μπροστά του και πάλι την ωθεί ψηλά.

2-3 λεπτά κράτησε η χορογραφία της σακούλας, την τρίτη φορά που στάθηκε μπροστά του την ακινητοποίησε στο πόδι του τραπεζιού, μετά σηκώθηκε και περπάτησε προς τα πάνω χωρίς να με κοιτάξει.

Το τηλέφωνο άδειασε και έφυγα από το πεζούλι.

χωρίς ταβάνι δίπλα στα κρίνα

Χαμηλώνει ο Ήλιος

στη ρίζα του βράχου

Στο Νότο γυαλίζει η θάλασσα

και βαθαίνουν οι σκιές

Διάτρητος σαρώνομαι από την άμμο

τα κρίνα ανοιγοκλείνουν στο φως

 

Η Γη είναι πάντα στρογγυλή

και τα αστέρια χιλιάδες

 

Τώρα που τα βήματα μπαίνουν σε σειρά τρέχοντας

και τα ονόματα αλλάζουν (και πάλι;)

καινούργιες λέξεις

θα ξαναμοιράσουν τον κόσμο

Κι ο Δίας πάντα θα φέγγει την ιστορία μας

μετά τη βροχή

Μετά από 5 ώρες βροχής, αποκλεισμένοι στην Χώρα, επιστρέψαμε.

Ο ουρανός σιγά σιγά στέγνωνε. Σαν τα σαλιγκάρια βγήκαν όλοι στην παραλία, το ουράνιο τόξο μόλις που ξεπρόβαλε ανάμεσα στα σύννεφα που έτρεχαν προς το νότο. Όλα άλλαζαν συνεχώς, το φως, ο αέρας, τα σύννεφα, η θάλασσα, η θερμοκρασία, καθώς ο σιρόκος γύριζε σε βοριά. 

Με τις αισθήσεις τεντωμένες, τριγυρνούσα στο τρισδιάστατο τοπίο. 

μακρύς αποχαιρετισμός

Κατέβηκαν 3 ανέβηκαν περίπου 80. Το πλοίο ήταν έτοιμο να φύγει 15 λεπτά νωρίτερα, έτσι ο αποχαιρετισμός ήταν μακρύς στην άδεια προβλήτα. 

Ψηλά, ο ουρανός φορτωμένος με άσπρα σύννεφα ακίνητα σαν φωτογραφία. Στην μονοτονία του τσιμέντου 10 άνθρωποι στη σειρά, απέναντι από το μεγάλο άσπρο πλοίο. Όλοι αποχαιρετούσαν όλους, αλλά και την ίδια την "στιγμή" που ακίνητη κράτησε 13 λεπτά.

Το πλοίο έφυγε 2 λεπτά νωρίτερα.

Σε λίγο ξεκίνησε ψιλόβροχο που σιγά σιγά έγινε βροχή.

8 φωτογραφίες από την Ανάφη, μια ανατολή και μια αντανάκλαση

η ωραιότερη αφίσα

η ωραιότερη αφίσα του καλοκαιριού

στη Χώρα της Νάξου

3+3 φωτογραφίες από τη Νάξο

στις απέραντες δυτικές αμμουδιές

οι αισθήσεις πάλλονται

ο κόσμος μικραίνει και μεγαλώνει ταυτόχρονα

στα ορεινά

εκεί που οι πέτρες είναι μάρμαρο

το τοπίο είναι μεταφυσικό

οι δύο διαστάσεις, τρεις 

και τρεις, πολύ περισσότερες

3 φωτογραφίες από τη Σύρο

είναι τόσο έντονη και "όμορφη" η Ερμούπολη

που εκμηδενίζει το υπόλοιπο νησί

δεν υπάρχει Σύρος, κάτι ξερά βουνά με άσχημα σπίτια

μπερδεμένο προαστιακό τοπίο

λερωμένο και χωρίς χαρακτήρα

"ισοπεδώνεται" αμέσως από την σκηνική "καθαρότητα"

της Ερμούπολης-καρποστάλ

8 φωτογραφίες από τον Άη Στράτη

Η μονοτονία της βελανιδιάς..

Λόφοι με ξερά χορτάρια, βελανιδιές, κατσίκια, βράχια και χωματόδρομους

Λαγκαδιές που πέφτουν στη θάλασσα - δυτικά, 

σχηματίζοντας μικρές αμμουδιές

που σβήνουν τον ήλιο

Ο νέος οικισμός φτιαγμένος μετά το σεισμό του '68

σαν στρατόπεδο, με τα μικρά σπίτια 

μεταποιημένα και εξανθρωπισμένα από τους κατοίκους

και η εξορία 

σφυνομένη στο χώμα και στις μνήμες

φωνάζει βουβά στο νέο μουσείο

1 φωτογραφία από τα Ψαρά

περαστικός για τον Άη Στράτη

πάνω σε μια παρωδία πλοίου

θυμήθηκα περασμένα καλοκαίρια

στη μικρή αμμουδιά 

κάτω απ' το ξωκλλήσι

με μικρά ποντίκια, φοβισμένα πρόβατα

διάφανα νερά και διάφανες ψυχές

..

προσεχώς

σε λίγες μέρες πολλές νέες φωτογραφίες και κείμενα

για την ώρα
είμαι χαμένος..
και χαμένος στις Κυκλάδες

6 (ακόμη) φωτογραφίες του όρους προφήτης Ηλίας

6 (ακόμη) φωτογραφίες του όρους προφήτης Ηλίας

6 (ακόμη) φωτογραφίες του όρους προφήτης Ηλίας

4 φωτογραφίες από τα Μαύρα Βόλια

 

κάθε απόγευμα για ελάχιστο χρόνο 

το μυαλό μου παραμένει κενό

και ζωντανεύουν οι αισθήσεις

Τα βράχια στέκουν σαν βράχια 

και η θάλασσα αλλάζει σαν θάλασσα

το ίδιο ακατέργαστα 

από τότε που γεννήθηκε ο κόσμος

6 (ακόμη) φωτογραφίες του όρους προφήτης Ηλίας

4 φωτογραφίες από το χωριό Ολύμποι

4 φωτογραφίες από τη βόρεια Χίο

4 φωτογραφίες από την ανάβαση στον προφήτη Ηλία

6 (ακόμη) φωτογραφίες του όρους προφήτης Ηλίας

6 φωτογραφίες απο τον αρχαιολογικό χώρο του προφήτη Ηλία

με αφορμή την πανσέληνο

4 φωτογραφίες από τη "Γαδουρόπλακα"

επιστρέφω συνέχεια στις ίδιες μνήμες και στις ίδιες μυθοπλασίες

μια κομμένη πέτρινη πλάκα που πέφτει στη θάλασσα

απέναντι από την ανατολή του ήλιου και της σελήνης

(άλλες) 8 φωτογραφίες του όρους προφήτης Ηλίας

8 φωτογραφίες παραπλέοντας στις νότιες ακτές

πέρασα κάτω από τον προφήτη Ηλία

μπήκα στον μικρό κλειστό κόλπο που είναι ορατός μόνο από τη θάλασσα

συνέχισα στη μικρή σπηλιά που έχουν φωλιά τα χελιδόνια(;)

περνώντας ανοικτά από τα Μαύρα Βόλια και το Φώκι

έφτασα στον μικρό κόλπο με τα πεσμένα βράχια

Απέναντι, κάτω από την σελήνη 

μόλις που διακρίνονταν τα βουνά της Ικαρίας

κοπηλατούσα στα διάφανα νερά

και έβλεπα 

τον κόσμο που μεγάλωσα..

4 φωτογραφίες (πρώτες) του προφήτη ηλία

στη θάλασσα;

Η θάλασσα μπροστά μου γυμνή

Τα βράχια ζεστά από τον ήλιο της μέρας

Οι σκιές ανέβαιναν αργά τις γύρω πλαγιές

Η μικρή παραλία κρυμμένη απ΄τους ανθρώπους

καθόταν πλάι μου..

το χάος και η ομορφιά

Τρώμε, Κοιμόμαστε . . .

Ακουμπούμε το Χρόνο με τις Αισθήσεις

κι αφήνουμε τα Όνειρα να μας ερωτευτούν

Αδύναμοι

λικνιζόμαστε με τη χάρη των φύλλων στον άνεμο

 

Δουλεύει συνεχώς η μηχανή της Λογικής

Και φτιάχνει σκόνη

 

Πονάμε

Είμαστε αυτό που μάθαμε

κοιτώντας τον κόσμο πάνω από την  κούνια της ύπαρξης μας

Πονάμε

Αφηγούμαστε το παραμύθι μας

με τις ίδιες λέξεις

Κι όμως το Χάος είναι Μέσα μας

το ίδιο και η Ομορφιά . . .

2 φωτογραφίες από το πλοίο

 ανοιχτά του Σουνίου

σε λίγο η νύχτα έγινε νύχτα 

και το καράβι χτυπιόταν στα κύματα

κόκκινο φανάρι

Απόγευμα κι ο ήλιος πυρώνει τα τσιμέντα της γέφυρας πάνω από την οδό Κωνσταντινουπόλεως και τις γραμμές του τρένου.

Περιμένω στο φανάρι, δεξιά μου φοβισμένοι μετανάστες οδηγούνται από «ειδικούς φρουρούς» σε ένα λευκό πούλμαν σταθμευμένο κάτω από τη γέφυρα. Δεν γνωρίζω τον προορισμό του λεωφορείου, σύμφωνα με τα «νέα μέτρα» μπορεί να τους αφήσουν νύχτα στον Έβρο αναγκάζοντας τους να περάσουν το ποτάμι.

Ψηλά, λίγα μέτρα πιο πέρα η γιγαντοαφίσα του «υπουργείου τουρισμού», που έχει γεμίσει την πόλη, με τον χαμογελαστό ταρίφα «Βασίλη» που δεν θα τον ξεχάσει ο «Μάθιου Ουίλσον» από τις USA, για την εξυπηρέτηση.

Οι μετανάστες είναι περισσότεροι από όσους θέλει «το κράτος», οι τουρίστες είναι λιγότεροι από όσους θέλει «το κράτος».

Το φανάρι έγινε πράσινο κι έφυγα προς το λιμάνι...

το κόψιμο των νυχιών (δοκιμή 1)