20170107 άντρες με όπλα

Απόγευμα Σαββάτου επτά Γενάρη· σήμερα είναι από τις πιο κρύες μέρες στο νησί, τρεις βαθμοί η θερμοκρασία. Είμαι στη νότια άκρη, στην Κώμη· βγαίνω από το σπίτι να περπατήσω, η ατμόσφαιρα είναι παγωμένη αλλά καθαρή, στο βάθος τα βουνά πάνω από το Θολοποτάμι είναι χιονισμένα. Στη θάλασσα, στη γραμμή του ορίζοντα πάνω από την Ικαρία και τη Σάμο σειρές από βαριά σύννεφα που όμως αφήνουν το φως να περάσει χρωματίζοντας τον ουρανό. Όλα είναι όμορφα και ιδιαίτερα, σε αυτήν την ταλαιπωρημένη πολεοδομικά και τουριστικά παραλία. Όλα; όχι όλα.

το κείμενο και οι φωτογραφίες, στο  aplotaria.gr

20170106 8 φωτογραφίες από τον εθνικό κήπο

20170102 3 φωτογραφίες από το λόφο φιλοπάππου

20161119 | τα χωριά | 60 | κηπουργιές

Με τις Κηπουριές ολοκληρώνεται το θέμα: «τα χωριά». Επισκέφθηκα εξήντα οικισμούς του νησιού -όλα τα χωριά που ακόμα είναι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ζωντανά· επίσης την περιοχή του Κάμπου, καθώς και δύο παραθαλάσσιους οικισμούς τα Αγιάσματα και την Κώμη. Ξεκινώντας με τη Σιδηρούντα το Σεπτέμβρη του 2015, το θέμα παρουσιάστηκε στην Απλωταριά βδομάδα με τη βδομάδα καθώς εξελισσόταν· δεν είναι ακόμη στην τελική του μορφή.

οι φωτογραφίες και το κείμενο στο aplotaria.gr

20170101 4 φωτογραφίες με ενυδρείο και τηλεόραση

20161230 8 φωτογραφίες από το θεσπρωτικό

πάνω από το χωριό

20161229 5 φωτογραφίες από τη λίμνη ζηρού

ανάμεσα στη φιλιππιάδα και το θεσπρωτικό

20161229 8 φωτογραφίες από την κορωνησία στον αμβρακικό

20161227 8 φωτογραφίες από το δίλοφο στα ζαγοροχώρια

20161227 2 φωτογραφίες πάνω από το φαράγγι του βίκου

20161119 | τα χωριά | 59 | φυτά

Στη βόρεια είσοδο του χωριού είναι το τυροκομείο της οικογένειας Πυργούση, όταν μπήκα συσκεύαζαν κεφαλοτύρι και επιτραπέζιο τυρί. «Αυτό είναι σκληρό για τα μακαρόνια, τα αδέλφια είμαστε τέσσερις άντρες και μια γυναίκα, μοιράζουμε τις δουλειές. Τα κατσίκια είναι στη Βολισσό, την άνοιξη τα φέρνουμε εδώ. Εδώ δε μένει κανείς πια».

το κείμενο και οι φωτογραφίες, στο aplotaria.gr

20161119 | τα χωριά | 58 | σπαρτούντα

Μέσα Νοέμβρη, μεσημέρι με ήλιο χωρίς αέρα, φτάνουμε στη Σπαρτούντα. Η ατμόσφαιρα καθαρή, ανέφελο το Πελιναίο· μια ισχυρή γυαλάδα έρχεται από την κορυφή, πρέπει να είναι αντανάκλαση από τις λαμαρίνες της Αγίας Τριάδας. Κατέβηκα στην εκκλησία, πλατάνια και ροδιές στα παρτέρια, το λάστιχο τρέχει. Η εκκλησία είναι ανοικτή, μια κυρία βγαίνει και κλείνει την πόρτα, της λέω για το λάστιχο, «ναι εγώ το άφησα να ποτιστούν τα λουλούδια». Τη ρώτησα για το χωριό· «εδώ μένω μόνιμα, ε… είμαστε δεν είμαστε καμιά εικοσαριά».

το κείμενο και οι φωτογραφίες, στο aplotaria.gr