9 Απρ 2018
28 Μαρ 2018
20180328 ήρθαν τα χελιδόνια
σήμερα το απόγευμα
κάτω από το θολό ουρανό
πέρασαν τέσσερα-πέντε
χελιδόνια
μπροστά από το παράθυρο
με το άτακτο πέταγμα
μια που τα βλέπεις
μια που τα χάνεις
η γάτα
πάνω στο τραπέζι
κοιτούσε έξω
δεν έδωσε σημασία
κάτω από το θολό ουρανό
πέρασαν τέσσερα-πέντε
χελιδόνια
μπροστά από το παράθυρο
με το άτακτο πέταγμα
μια που τα βλέπεις
μια που τα χάνεις
η γάτα
πάνω στο τραπέζι
κοιτούσε έξω
δεν έδωσε σημασία
20 Μαρ 2018
19 Μαρ 2018
20180317 υπαίθρια «έργα» - Ι / νάυλον θερμοκηπίου σε χωματόδρομο
Ι. νάυλον θερμοκηπίου σε χωματόδρομο / περιοχή: χαλικούρα
αν δεν το «καταστρέψουν» θα παραμείνει δεκάδες; εκατοντάδες; χρόνια.
στο θέμα υπαίθρια «έργα» θα παρουσιάζονται ανώνυμα* «έργα» από τον κάμπο της καλαμωτής στη νότια χίο, που βασίζονται σε υλικά που πρωτοχρησιμοποιήθηκαν στις αγροτικές καλλιέργειες.
*όχι και τόσο ανώνυμα
συνεχίζεται
18 Μαρ 2018
20180317 υπαίθρια «έκθεση-εγκατάσταση» ΙΙ
συνέχεια προηγούμενης ανάρτησης
άλλη μια υπαίθρια «έκθεση-εγκατάσταση», στη νότια χίο, λειτουργεί μόνιμα - εδώ και χρόνια, ανανεώνεται όταν κρίνεται αναγκαίο. μόνιμος χορηγός ο δήμος χίου.
από αύριο θα συνεχίσουμε με άλλα υπαίθρια, αγροτικά-ιδιωτικά έργα
16 Μαρ 2018
20180316 οκτώ και μια φωτογραφίες με λαλάδες / μέρος δεύτερο
τελευταίες μέρες για φέτος, έτσι κι αλλιώς την κυριακή το απόγευμα θα έχουν μείνει ελάχιστες.
μια τυπική οικογένεια, μπαμπάς, μαμά και δυο παιδιά δημοτικού, δυο όμορφα κορίτσια.
- μπαμπάς: «και δεν πρέπει να κόβουμε πολλές για να βρούνε και οι άλλοι που θα έρθουν μετά από μας. σκεφτείτε ότι η χίος έχει πληθυσμό εξήντα χιλιάδες, αν κόψει δέκα ο καθένας, τι θα μείνει;» τους είπε ενώ έφτιαχναν τα ματσάκια με τις τουλίπες, επιστρέφοντας στο αυτοκίνητο.
Ετικέτες
θολοποτάμι,
λαλάδες,
τουλίπες,
χίος
10 Μαρ 2018
7 Μαρ 2018
20180225 καρδάμυλα
. . .
Χωρίς να το καταλάβουμε, μιλάμε χαμηλόφωνα μεταξύ μας, παρασυρμένοι από την ησυχία που επικρατεί. Στην κορφή μιας στενόχωρης σκάλας, ενός παλιού σκοτεινού σπιτιού, στέκεται μια κυρία· ψηλή, αδύνατη, ταλαιπωρημένη. Μας μιλά με ευγένεια κι ένα «σπάσιμο» στη φωνή και το σώμα. Εργαζόταν στη Χώρα πολλά χρόνια κάποια στιγμή ήρθαν με τον άντρα της εδώ, που είναι το σπίτι που γεννήθηκε. «Πέθανε εκείνος, πάνε χρόνια. Θα γύριζα στην Χώρα, αλλά είναι το πατρογονικό μου και θέλω να το κρατήσω». Ένα σκυλάκι τριγυρίζει στα πόδια μας, «είναι η συντροφιά μου». Της είπα να προσέχει τα νερά γιατί γλιστράει αυτή η απότομη κατηφόρα, «το ξέρω, τις προάλλες μου ρίξανε καυτό λάδι στη σκάλα για να με σκοτώσουν». Φεύγοντας είδα μια σειρά γλάστρες με γεράνια, «τα μαστιχάκια, εσείς τα φυτέψατε;» «ναι να ομορφύνω λιγάκι τη γειτονιά».
. . .
ολόκληρο το άρθρο και οι φωτογραφίες στο aplotaria.gr
Ετικέτες
καρδάμυλα,
χειμώνας,
χίος,
aplotaria.gr
3 Μαρ 2018
1 Μαρ 2018
20180227 οι φοίνικες
τους βλέπω κάθε μέρα, είναι το πρώτο πράγμα που μπορώ να δω από το παράθυρο όταν ξυπνήσω, προσπαθώ να τους μετρήσω αλλά δεν ξέρω πόσοι είναι, δεκαπέντε; είκοσι; εικοσιπέντε; τους δείχνω και στο μωρό κάθε πρωί, πάντα κοιτάζει με ενδιαφέρον· οι φοίνικες, το άσπρο σπίτι, στο βάθος τα βουνά, επάνω ο ουρανός διαφορετικός κάθε μέρα, κάτω το χορτάρι, τα άσπρα και τα κίτρινα λουλούδια που αυξάνουν όσο έρχεται η άνοιξη.
αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι οι φοίνικες.
πριν μερικές μέρες με τους δυνατούς νοτιάδες και τη βροχή, δυο εργάτες καθάρισαν τους μισούς. έβαλα μια σκαλωσιά και έφτασαν μέχρι πάνω.
τους φύτεψε ο ιδιοκτήτης του γειτονικού οικοπέδου, όταν έκτισε το σπίτι, πρέπει να ήταν αρχές του ογδόντα· δεν θυμάμαι αν τους έβαλε όλους μαζί ή σταδιακά με τα χρόνια· όλοι είναι πολύ ψηλοί. μερικές φορές πριν ή μετά τη βροχή το ηλιακό φως περνάει μέσα από τα σύννεφα και ενώ όλα είναι σκοτεινά οι φοίνικες λάμπουν, για λίγο. μετά ανοίγει ο ουρανός, ή κλείνει εντελώς.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)



















































