Κάθε δημόσιο έργο –ας θεωρήσουμε ότι γίνεται με καλές προθέσεις–, έχει και θετικές και αρνητικές συνέπειες. Θετικές για όσους εξυπηρετεί και αρνητικές κυρίως για τον περιβάλλον, δηλαδή για όλους.
Τα μεγάλα έργα που πραγματοποιήθηκαν στην Κώμη και στην ευρύτερη περιοχή τις τελευταίες δεκαετίες έχουν μη αναστρέψιμες συνέπειες στην παραλία της.
Το «λιμανάκι» στην ανατολική άκρη προφανώς και εξυπηρετεί πολλούς επαγγελματίες και ερασιτέχνες ψαράδες από την μια, αλλά από την άλλη άλλαζει την μορφή της παραλίας. Το φράγμα στον κατράρη, σταμάτησε να εμπλουτίζει τον κόλπο με φερτές ύλες. Βασική επίπτωση των παραπάνω είναι ότι χρόνο με το χρόνο μειώνεται το πλάτος της παραλίας καθώς και η ποσότητα της άμμου. Επίσης ο πεζόδρομος καθώς και πολλές νόμιμες και ημιπαράνομες κατοικίες περιόρισαν το πλάτος της παραλίας.
Αρχές δεκέμβρη ξεκίνησαν, με αργό ρυθμό, οι εργασίες κατασκευής του νέου πεζόδρομου, τώρα συνεχίζονται πιο γρήγορα και φάνηκε το μέγεθος της επέμβασης. Ξυλώνεται ο παλιός πεζόδρομος, στην παραλία ένα κομμάτι του θα φαρδύνει (θα είναι γύρω στα είκοσι μέτρα!) και επεκτείνεται δυτικά –που δεν υπήρχε– με πλάτος δέκα μέτρα, πάνω στην αμμουδιά! Άσχετα από το αν θα είναι όμορφος, ή άσχημος, χρηστικός ή όχι, περιορίζει και άλλο την παραλία.
Υποθέτω τα σχέδια είναι σύμφωνα με τους νόμους, και ότι έχει γίνει περιβαλλοντική μελέτη. Όμως αυτά δεν αρκούν. Τα σχέδια πρέπει να προσαρμόζονται στην πραγματικότητα και όχι το αντίθετο. Οι επεμβάσεις πρέπει να είναι ήπιες και να μην αλλιώνουν την φυσιογνωμία της περιοχής.
Η παραλία της Κώμης κάποτε είχε αμμόλοφους, προφανώς και όλα αλλάζουν, καθώς και οι ανάγκες και οι απαιτήσεις των ανθρώπων. Εκατοντάδες άνθρωποι χρησιμοποιούν καθημερινά την παραλία τους καλοκαιρινούς μήνες. Όμως για να συνεχίσουν να την χρησιμοποιούν και για να αυξηθούν πιθανόν, πρέπει συνεχίσει να υπάρχει παραλία. Η μέχρι τώρα εμπειρία από τα έργα που έχουν γίνει δείχνει ότι οι μεγάλες επεμβάσεις είναι σε βάρος της. Χρόνο με τον χρόνο μικραίνει, αν συνεχιστεί αυτός ο ρυθμός σε λίγα χρόνια ο δρόμος θα είναι μεγαλύτερος από την παραλία. Και τέλος πάντων νομίζω είναι αυτονήτητο ότι στην εποχή μας δεν τσιμεντώνουμε αμμουδιές.
Τα μεγάλα έργα αλλάζουν μια για πάντα το τοπίο, οι δομικές αλλαγές που επιφέρουν καταστρέφουν αυτό που υπάρχει, χωρίς καμιά βεβαιότητα ότι μια γενιά αργότερα αυτά τα έργα θα είναι τουλάχιστον χρήσιμα. Οι αποφάσεις και οι ενέργειες μας πρέπει να συντονίζονται με το πνεύμα και το χαρακτήρα του τόπου που ζούμε, αν φυσικά θέλουμε να διατηρήσουμε μια ταυτότητα που σέβεται τον τόπο που μας φιλοξενεί. Διαφορετικά οι παρεμβάσεις καταστρέφουν τη φύση και αλλοτριώνουν τη σχέση του ανθρώπου με τον τόπο του.
συνεχίζεται
υ.γ.
Έξω φυσάει νοτιάς, υποθέτω η μελέτη τον έχει λάβει υπ' όψιν της.
