20240911 οι κέφαλοι επιστρέφουν στη θάλασσα

σήμερα το μεσημέρι μετά την δυνατή νυχτερινή βροχή, φούσκωσε το ποτάμι, έκοψε την αμμουδιά και οδήγησε τα νερά στη θάλασσα.

«το έχω δει πολλές φορές, κέφαλοι είναι, αφρόψαρα, με τους δυνατούς νοτιάδες πέφτουν στη γλυφάδα*, αναπαράγονται, μεγαλώνουν, εδώ υπάρχει πολύ τροφή και όταν κατεβαίνει ο ποταμός και ενώνεται με τη θάλασσα, ακολουθούν το ρεύμα του νερού και επιστρέφουν στη θάλασσα».

δεν το πίστευα αυτό που έβλεπα, δεκάδες ψάρια κινούνταν στη λιμνούλα, και προσπαθούσαν να ακολουθήσουν την πορεία του νερού για να φτάσουν στη θάλασσα, κολλούσαν όμως στην άμμο, και χτυπιόταν για να φύγουν, τα μεταφέραμε με τα χέρια στη θάλασσα.

αργότερα το έλεγα στο μουράτ που είναι καλός ψαράς, «μετά θα έχει πολλά λαυράκια εκεί, γιατί τρώνε τους κέφαλους», με γείωσε στον κύκλο της ζωής.

*γλυφάδα λέμε την μικρή λίμνη που σχηματίζει ο ξεροπόταμος που πέφτει στην κώμη.

 

202409 πέντε και μία φωτογραφίες, τις τελευταίες μέρες.

τα περισσότερα σπίτια είναι κλειστά, οι δρόμοι σχεδόν άδειοι από αυτοκίνητα, στην παραλία ελάχιστοι. σιγά σιγά ο τόπος επιστρέφει στην κανονική του κατάσταση, στο άσπρο φως της μέρας και στην θαμπή ησυχία της νύχτας.

βλέπεις, ακούς, μυρίζεις αυτό που έτσι κι αλλιώς υπάρχει.

η σταδιακά αυξανόμενη απουσία ανθρώπων, μεγαλώνει τον κενό χώρο και χρόνο, κάτι που δίνει τη δυνατότητα, στους εναπομείναντες, να αναγνωρίσουμε αυτό που υπάρχει· να μετρήσουμε δηλαδή τον εαυτό μας. -άλλη μια φορά;- άλλη μια φορά, (μήπως και βγει σωστό το αποτέλεσμα).

20240908 οκτώ φωτογραφίες από τη βέσσα (με αφορμή την εικαστική έκθεση της DEO)

 

τελευταία μέρα της έκθεσης σήμερα, έκανα μια βιαστική βόλτα στους δρόμους και στα έργα της έκθεσης.

το μεγαλύτερο ενδιαφέρον δεν είναι στα έργα της έκθεσης, όσο ότι μπαίνεις σε μια διαδικασία αναγνώρισης των έργων, άρα παρατήρησης· και τότε διαπιστώνεις ότι πολλά από αυτά που βλέπεις, μοιάζουν με χειρονομίες τέχνης. δηλαδή πολλά από τα στοιχεία της πραγματικότητας, που μπορεί να είναι μέρος της ζωής των κατοίκων ή αφημένα στο χρόνο και στην εντροπία από τη μια έχουν ενσωματωθεί στον οικισμό και από την άλλη διατηρούν αυτόνομη την ομορφιά τους.

παρατηρώντας λοιπόν ή ακόμα καλύτερα φωτογραφίζοντας μπαίνεις σε μια διαδικασία αναγνώρισης και ταυτοποίησης αυτού που βλέπεις: τι είναι αυτό; ποια η σχέση του με το χωριό και με εσένα τον παρατηρητή;

αυτή η διαδικασία αναγνώρισης, καθώς και η βόλτα στο χωρίο ίσως είναι το πιο σπουδαίο αποτέλεσμα της έκθεσης.

20240506 πέντε φωτογραφίες πάνω από το νησί

 

20240430... οκτώ φωτογραφίες κοντά στη λίμνη

 

20240430... οκτώ φωτογραφίες από το χωριό

είκοσι οκτώ μόνιμοι κάτοικοι, είναι τώρα πια ο πληθυσμός του χωριού· όμως οι ρημαγμένες υποδομές, -κατασκήνωση, γήπεδα, σχολείο, ξενοδοχείο, «ενοικιάζονται δωμάτια πληροφορίες εντός», κλειστά καταστήματα, δασαρχείο- φανερώνουν την χαμένη δυναμική του. έφυγαν οι άνθρωποι, έμειναν όμως τα ζώα, τα πουλιά, οι καστανιές, τα έλατα, θέριεψε η φύση.

κι οι άνθρωποι ζώα ατίθασα, ανταμώνουν στις γιορτές κι ημερεύουν κάτω από τις άγριες καστανιές. 

20240430... τέσσερις φωτογραφίες από το κήπο

 

20240424 οκτώ φωτογραφίες από την ανάβαση του όρους* προφήτης ηλίας

*ούτε όρος είναι, ούτε καμιά δύσκολη ανάβαση απαιτείται· μισή ώρα περπάτημα είναι η κορφή, αν μετατρέψεις τα βήματα σε χρόνο. αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία, γιατί μπορεί να σου πάρει ώρες παρατηρώντας τα τεράστια βράχια που σμιλεμένα από τον καιρό σαν έργα τέχνης, «επιτρέπουν στη γη να είναι γη». και παρατηρώντας την άγρια βλάστηση, και αφήνοντας τις αισθήσεις ελεύθερες σε αυτό που γύρω σου υπάρχει, η μικρή αυτή ανάβαση γίνεται ταξίδι στον δικό σου κόσμο, γιατί βρίσκεις στοιχεία από αυτό που είσαι.