20140227 6 φωτογραφίες από σοφοκλέους 26

20140227 3 φωτογραφίες από το λόφο φιλοπάππου / παπαρούνες V

20140226 6 φωτογραφίες από το λόφο φιλοπάππου / παπαρούνες IV

λείπει η μεγαλύτερη, η πρώτη που άνοιξε

καινούργια ξύλα στα παγκάκια

και άλλες εργασίες τις τελευταίες μέρες στο λόφο

έρχονται

καθαρή δευτέρα

και στο βάθος εκλογές

20140226 1 φωτογραφία στα κάτω πατήσια

στο ιατρείο

μικρή στενή πολυκατοικία του πενήντα.  η γιατρός βγήκε φουριόζα, "ποιός έχει σειρά;", πέρασε ο άνθρωπος που ήταν πριν από μένα. για δυο τρία λεπτά έμεινα μόνος. το σαλόνι των δυο δωματίων καθαρό, ψυχρό, παλιό, είχε τα απαραίτητα, καναπέδες, καρέκλες, πίνακες, παλιά φωτιστικά, κουρτίνες, χαλιά. τίποτα δεν κρατούσε το βλέμμα ούτε για θετική ούτε για αρνητική εντύπωση.
μπήκε ένα ζευγάρι γύρω στα σαράντα(;) κάθησαν στον άλλο καναπέ του δωματίου, πολύ κοντά μου. κοίταξαν γρήγορα το χώρο, ο άντρας έπιασε κουβέντα κατευθείαν. "κρύωμα και συ; ένας φίλος δεν είχε τίποτα και είναι στην εντατική, δέκα μέρες σε κώμα. η γιατρός καλή, έχεις ξανάρθει; και μεις πρώτη φορά, μένουμε κοντά. αλλά είναι μεγάλη σε ηλικία; καταλαβαίνεις, αν είναι μεγάλη θα έχει πείρα. τους κρατάει πολύ ώρα;"
ξανακοιτάζουν το χώρο, η γυναίκα κάτι του λέει και γελάει "εντάξει πως ήθελες να είναι; ένα ιατρείο είναι. ψιλοτάβανο, παλιό, αυτά τα σπίτια δε ζεσταίνονται με τίποτα. έμενα σε τέτοιο σπίτι παλιά, είχα καλοριφέρ, ερκοντίσιον και σόμπα."
ήρθε η σειρά μου, μπήκα. βγαίνοντας κατευθύνθηκα προς την έξοδο, σηκώθηκαν, διασταυρώθηκε το βλέμμα μας, αμέσως με κοίταξε με αγωνία και με μια κίνηση του κεφαλιού ζήτησε να μάθει αν ήταν καλή η γιατρός.
του το επιβεβαίωσα.

20140225 1 φωτογραφία από το λόφο φιλοπάππου / παπαρούνες ΙΙΙ

σήμερα άνοιξε μια ακόμη

20140224 5 φωτογραφίες από το λόφο φιλοπάππου / παπαρούνες ΙΙ

χθες είχε ανοίξει η μια

20140223 8 φωτογραφίες από το θησείο στο μεταξουργείο

20140223 4 φωτογραφίες από το λόφο φιλοπάππου / παπαρούνες Ι

οι πρώτες παπαρούνες

σοκολάτα

η καλύτερη σοκολάτα του βερολίνου

και όχι μόνο

19 λεπτά μικρές ιστορίες πατριδογνωσίας και 1 φωτογραφία

μικρές ιστορίες πατριδογνωσίας

έκθεση φωτογραφίας, εννιά νέες κάρτποστάλ, προβολή των φωτογραφιών με αφηγητή των ιστοριών τον μενέλαο καραμαγγιώλη

συνάντηση με αφορμή το βιβλίο μου μικρές ιστορίες πατριδογνωσίας

στο βιβλιοπωλείο φωταγωγός, κολοκοτρώνη 59β, στοά κουρτάκη, αθήνα

τρίτη 18 φεβρουαρίου, στις 8 το βράδυ

δίκαια, θέρμα, σπηλιά απόλλωνα, γυμναστήριο πρωτέα, λούτσα του ρομπόζη, χάνι μπαλτά, καφενείο το πανελλήνιον, ταρσός, πηγάδι, λεοντάκι, μαύρα βόλια, αμάλου, δυο χωριά, κινίδαρος, βρούτση, πετούσης, γραμβούσα, έριστος˙

ένα μακρύ ταξίδι από τη μια άκρη της χώρας στην άλλη, που κράτησε περισσότερο από δέκα χρόνια, χωρίς ευκολίες και ωραιοποιήσεις· «μια προσωπική αφήγηση και μια διαρκής αναζήτηση της δικής μου ενδοχώρας»

58 φωτογραφίες και 61 τόποι, άνθρωποι και μάλλον ασήμαντα γεγονότα συνθέτουν μικρές ιστορίες από το βορρά προς το νότο και επιχειρούν να δημιουργήσουν έναν νέο χάρτη, χωρίς να αναζητούν καμιά πατρίδα

έτσι κι αλλιώς το ταξίδι συνεχίζεται

20140215 8 φωτογραφίες από το γαλάτσι

20140214 3 φωτογραφίες από το λόφο φιλοπάππου

20140211 2 φωτογραφίες από το λόφο φιλοπάππου

από το βιβλίο του John Gray Η σιωπή των ζώων

Ένας μύθος μοιάζει με αυταπόδεικτο γεγονός για όσους εμφορούνται από αυτόν. Η ανθρώπινη πρόοδος είναι ένα τέτοιο γεγονός. Αν το αποδεχτείτε, έχετε μια θέση στη μεγάλη παρέλαση της ανθρωπότητας. Το ανθρώπινο είδος, φυσικά, δεν προελαύνει πουθενά. Η "ανθρωπότητα" είναι μια μυθοπλασία που συντίθεται από δισεκατομμύρια άτομα, για καθένα εκ των οποίων η ζωή είναι μοναδική και οριστική.

Προκειμένου να επιβιώσουν οι άνθρωποι έχουν επινοήσει την επιστήμη. Η συνεπής επιδίωξη της επιστημονικής έρευνας υπονομεύει τον μύθο. Όμως η ζωή είναι αδύνατη δίχως το μύθο, έτσι η επιστήμη έχει γίνει ένας φορέας μύθων - ο βασικός μεταξύ αυτών είναι ο μύθος της σωτηρίας μέσω της επιστήμης. Όταν η αλήθεια συγκρούεται με το νόημα κερδίζει το νόημα. Το γιατί συμβαίνει αυτό, είναι ένα λεπτό ερώτημα. Γιατί έχει τόση σημασία το νόημα; Μήπως επειδή οι άνθρωπο χρειάζονται έναν λόγο για να ζουν; Μήπως επειδή δεν θα μπορούσαν να αντέξουν τη ζωή αν δεν πίστευαν πως η ζωή έχει μια κρυφή σημασία; 

Ο μύθος της προόδου είναι η βασική παρηγοριά της νεωτερικής ανθρωπότητας. Όμως ο Φρουντ δεν απέβλεπε στο να προσφέρει άλλη μια παρηγοριά. Στόχος του ήταν μάλλον να εξερευνήσει πώς είναι να ζει κανείς χωρίς παρηγοριές. Ο Φρόυντ είναι ο στοχαστής που θέτει το ερώτημα: πως μπορούν να ζουν οι νεωτερικοί άνθρωποι χωρίς τους νεωτερικούς μύθους;

Αν αποδεχτούμε πως ο κόσμος δεν έχει νόημα, απαλλασσόμαστε από το να περιοριζόμαστε στο νόημα που έχουμε φτιάξει. Το να γνωρίζουμε πως τίποτα δεν έχει υπόσταση στον κόσμο μας μπορεί να σημαίνει ότι αφαιρούμε την αξία από τον κόσμο. Όμως αυτό το τίποτα μπορεί να είναι το πολυτιμότερο αγαθό μας, αφού διανοίγει για μας τον κόσμο που υφίσταται πέρα από μας.

Η δυστυχία μας είναι ότι οι περισσότερες δυνατότητες μας δεν πραγματώνονται. Αυτό έχει ως συνέπεια, όπως θέλουμε να πιστεύουμε, τις θλιβερές καταπιεσμένες ζωές πολλών ανθρώπων, που έχασαν την ευκαιρία να είναι ο εαυτός τους. Ξέρουν όμως τι ακριβώς θέλουν να είναι; Αν γίνονταν αυτό το πρόσωπο θα ήταν "ευτυχισμένοι"; Μόνο κάποιος μόνιμα δυστυχισμένος θα βάσιζε τη ζωή του σε μια τόσο τραβηγμένη εικασία. Όπως όμως έχουν τα πράγματα, οι περισσότεροι περνούν τη ζωή τους σε μια κατάσταση ελπιδοφόρας ανησυχίας. Βρίσκουν νόημα στην οδύνη που προκαλεί ο αγώνας για ευτυχία. Για να ξεφύγει  από το κενό, η νεωτερική ανθρωπότητα προσκολλάται προπαντός σε αυτή την κατάσταση ευτυχίσμένης δυστυχίας.

Τι παράξενο να ζει κανείς περνώντας τις μέρες του με το να γράφει τη νεκρολογία ενός ατόμου το οποίο θα μπορούσε να είχε γίνει.

Η δουλειά διώχνει το μεγάλο άχθος της αεργίας, ενώ ακόμα και το πήγαιν' έλα στη δουλειά συμβάλλει στην κατάπνιξη της εσωτερικής μουρμούρας. Η συνεχής ενασχόληση με κάτι είναι μια μορφή περισπασμού γνωστή από παλιά. Μόνο πρόσφατα η επιδίωξη της διασκέδασης υιοθετείται ως το νόημα της ζωής.

Οι άνθρωποι αναζητούν τη σιωπή επειδή αναζητούν τη λύτρωση από τον εαυτό τους, ενώ τα άλλα ζώα ζουν μέσα στη σιωπή επειδή δεν χρειάζονται λύτρωση.

Ο καθημερινός μας κόσμος αποτελείται από συνήθεια και μνήμη. Οι επικίνδυνες ζώνες είναι οι χρονικές περίοδοι όπου ο εαυτός, που επίσης αποτελείται από συνήθεια και μνήμη, υποχωρεί. Τότε, ακόμα και για μια στιγμή, μπορεί να γίνουμε κάτι άλλοαπό αυτό που ήμασταν.

Η ενατένιση είναι μια δραστηριότητα η οποία δεν στοχεύει στο να κατανοήσει ή να αλλάξει τον κόσμο, αλλά απλώς στο να τον αφήσει να είναι. Μια τέτοιου είδους δεκτικότητα δεν είναι απλή υπόθεση.

αποσπάσματα

από το βιβλίο του John Gray 

Η σιωπή των ζώων

εκδόσεις οκτώ