20140420 7 φωτογραφίες κάτω από τα πατρικά

20140418 1 φωτογραφία από την καλαμωτή

20140818 6 φωτογραφίες από τον άγιο γιάννη (2/2)

20140418 8 φωτογραφίες από τον άγιο γιάννη (1/2)

γονατισμένος 

σε ένα από ένα τετραγωνικό μέτρο γύρω μου

υπήρχαν όλα αυτά

και πολλά ακόμη

20140417 1 φωτογραφία απέναντι από τη θάλασσα

εκεί που περπάτησαν οι λέξεις

"βλέπω ένα κύκλο κλειστό
μόλις βγήκες διστάζεις
τον αφήνεις και φεύγεις"

φεύγω
γυρίζω στις φασκομηλιές
στο αλμυρό νερό
στις πέτρες στους αγρίκους
έχω να χάσω πολλά
για να το δοκιμάσω

αλλάζεις τόπο ο ίδιος είσαι

επιστρέφω στην αυγή των εικόνων
εκεί που περπάτησαν οι λέξεις
τις φέρνω πίσω
πληγωμένες ίσως
ποτισμένες με αγάπη

βάλε αλόη και χρόνο στις πληγές
μόνο που και τα δυο είναι διάφανα
κι έτσι θα βλέπεις τα μελλούμενα
εκείνα που περάσαν

20140413 1 φωτογραφία κάτω από το φεγγάρι

με αφορμή τον ανδρέα εμπειρίκο και την αγάπη

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ' αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεως μας.


Ανδρέας Εμπειρίκος
από το βιβλίο ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ (1935)
εκδόσεις ΑΓΡΑ

το πρωτότυπο 
είναι σε πολυτονικό

η φωτογραφία
σελίδα από την έκδοση  της εφημερίδας "Καθημερινή" για τον Εμπειρίκο - 13/04/2014

20140413 6 φωτογραφίες με τα γατάκια

- έλα να δεις τα γατάκια

- μεγαλώσανε, κάτσε να φέρω τη μηχανή

τα γατάκια στο εργαστήριο του μιχάλη

ήταν τέσσερα έμειναν τα τρία

έχουν διαφορετική συμπεριφορά

αλλά είναι παιδιά

τρώνε και παίζουν

πριν 25 μέρες που τα είχα φωτογραφήσει ήταν ημερών

20140411 5 φωτογραφίες απέναντι από ανθισμένα σπάρτα

Μιχάλης Γκανάς Ποιήματα 1978-2012 (ΙI)

Μ' ΑΓΑΠΑΣ ΔΕΝ Μ' ΑΓΑΠΑΣ

Που θες να βρω
μέσα στον κάμπο
ποιά μαργαρίτα διάλεξε
για να ντυθεί το μυστικό σου.


ΑΠΟ ΧΑΔΙ ΣΕ ΧΑΔΙ

Από χάδι σε χάδι
έγινε βότσαλο.
Καμιά παλάμη δεν τη θυμάται.


ΕΤΣΙ ΗΤΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΝΤΟΤΕ

Έτσι ήταν η Ελλάδα πάντοτε
ένας δίσκος με αντίδωρα.

Κανένας δεν τη χόρτασε.


ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ

Κι εσύ που ξέρεις από ποίηση
κι εγώ που δεν διαβάζω
κινδυνεύουμε.
Εσύ να χάσεις τα ποιήματα
κι εγώ τις αφορμές τους.


από το ποίημα Ο ΥΠΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΝΙΣΤΗ

. . .
Τι να σου κάνω χωρίς άσσο στο μανίκι
μέτριος παίχτης
που δεν μαθαίνει κιόλας απ' τα λάθη του
όλο θυμάται όσα θα 'πρεπε να ζει
κι όλο ξεχνάει να ζήσει

. . .

Ο άντρας μου στην Αμερική με το 'να παιδί, μήνα το 'θελε κι αυτός, η ανάγκη, το μεγάλο στην Αθήνα χαμένο, τάχα μου σπούδαζε δικηγόρος, κι εγώ κούκος, να φυλάω τα έρημα στο χωριό, να γεροκομάω και να θάβω.

. . .

Ε, και που ήταν αλήθεια, τι μ' αυτό; Γι' αυτό μαθαίνετε γράμματα, παιδάκι μου, να μας βγάλετε στο μεϊντάνι, να μας κάνετε βούκινο στον κόσμο; Κάτσε να ζήσετε, να μαρτυρήσετε και κατόπι γράφετε. Όχι, με ξένα κόλλυβα.

. . .

Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που δεν βλέπεις στο σινεμά
γιατί οι ταινίες διαρκούν το πολύ δυό ώρες
κι όταν πέφτει το τέλος
η ζωή συνεχίζεται.
Ειρήσθω εν παρόδω όχι όπως θέλουμε
αλλά όπως μπορούμε.

. . .

Εγώ τον πόνο τον βαστώ την πίκρα την αντέχω
κλαίω γιατί σε ξέχασα και όχι που δεν σ' έχω.

Μιχάλης Γκανάς
Ποιήματα 1978-2012
εκδόσεις Μελάνι

η έκδοση είναι πολυτονική

20140409 7 φωτογραφίες από το λόφο φιλοπάππου / ίσως οι τελευταίες..

τα τελευταία χρόνια 

φωτογραφίζω συστηματικά στο λόφο φιλοπάππου

κάπου εδώ 

τον αφήνω

γεμάτο με παπαρούνες 

και πράσινο ξανθό χορτάρι

σε λίγες μέρες 

οι παπαρούνες δεν θα υπάρχουν

και τα ξανθά χορτάρια

θα τα κόψουν με χορτοκοπτικά

γω έτσι κι αλλιώς δεν είμαι εκεί

μοιάζει να τελειώνει αυτή η ιστορία..

                                                                    θα επανέλθω

οι (μάλλον) εκατοντάδες φωτογραφίες του λόφου εδώ

και εδώ τα τελευταία έντυπα ΦΩΤΑ με αφορμή το λόφο

20140408 7 φωτογραφίες από το λόφο φιλοπάππου

20140408 στο δεύτερο κατάστρωμα

 δώδεκα το βράδυ ακριβώς

όλοι τους νέοι

σαν τα μπουμπούκια που οι μέλισσες

διαλέγουν

με βλέμμα άτσαλο κι αφηρημένο

κρατούν τσιγάρο διώχνουν με αυθάδια τον καπνό

παρέες παρέες

αναβοσβήνουν τη σκέψη τους

γελούν κοιτιούνται αγκαλιάζονται

μοιράζουν τα χαρτιά φορούν κουκούλες

βάζουν τις λέξεις σε δοκιμασία

βλέπεις τη νανά ρε μαλάκα

είσαι μπάζο ρε μαλάκα

καινούργιοι στους έρωτες και στις πληγές

ταξιδεύουν πάνω από τη μαύρη θάλασσα

για να τους ανταμώσουν

η φωτογραφική μηχανή, η απώλεια της και το χωριό

Οι φωτογραφίες μας, αποκαλύπτουν τον τρόπο που βλέπουμε αλλά και τον τρόπο που αναζητούμε νόημα καθώς και τη θέση μας στον κόσμο.

Η διαδικασία της φωτογράφισης μπορεί να βοηθήσει στην αναζήτηση καθαρού βλέμματος, στην υπέρβαση του γνωστού, στο συντονισμό με το χώρο και το χρόνο. Μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τον κάθε περίπατο -και μέσα σε ένα δωμάτιο γίνεται- σαν ταξίδι, δηλαδή να ορίζουμε τη θέση μας απέναντι σ’ αυτό που κάθε φορά συμβαίνει… Πρώτα απ’ όλα ξανοιγόμαστε στην όραση, βλέπουμε περισσότερο, κινούμαστε περισσότερο, μένουμε ακίνητοι περισσότερο, με βάση το φως ανασυντάσουμε το χώρο, αναζητούμε την κεντρική ιδέα, ανακαλύπτουμε σχέσεις, ξαναδημιουργούμε αυτό που υπάρχει μπροστά μας και παίρνουμε θέση μέσα σε αυτό. Φυσικά όλα αυτά μπορούμε να τα καταφέρουμε και χωρίς φωτογραφική μηχανή· μόνο που είναι πιο δύσκολο. Προφανώς οι φωτογραφίες δεν έχει σημασία αν είναι “καλές”, “κακές”, ή “ωραίες”.

η συνέχεια στο aplotaria.gr

20140405 νυχτερινός διάλογος

θες να αλλάξουμε πληγές;
όχι θέλω να γίνω η βασίλισσα σου.
τέχνη κι αυτή, πληγές να χαρίζει ο ένας στον άλλο..
ξέχνα τις απαντήσεις, δεν υπάρχουν, βρες τις ερωτήσεις.
ρώτα πρώτος.
τι θέλεις από μένα; εσύ τώρα.
εγώ έπρεπε να το ρωτήσω αυτό.
οι απαντήσεις τώρα, διάλεξε ανάμεσα στο άλφα, το βήτα και το γάμα.

             διάλογος της φαντασίας με την εξουσία

                                    στο πάρκο της ελευθερίας

άσε τις εξυπνάδες.
όχι, αλήθεια είναι.
συνέχεια τέτοια λες και ξεφεύγεις, δεν απαντάς ποτέ, πάρε θέση.
τους βλέπεις, αυτούς που κουβαλούς στη μνήμη απαντήσεις
έτοιμοι για όλα, στη φλούδα της μέρας
με μηχανήματα, θεούς, ιδέες
έτοιμοι να συντρίψουν την ευτυχία

δεν μπορώ να κοιμηθώ με τόσο θόρυβο που κάνει η σιωπή
θα ανοίξω το παράθυρο να ακούσω το φεγγάρι.

όπα! πάλι βαρύγδουπα ξεφεύγεις.
μαθαίνω αργά και ζω θολά
πως αλλιώς θα ακούσω
την μουσική που παίζει η σιωπή.

θα επανέλθω

20140404 πάσα διαφυγή ματαία

στο χωριό προφανώς δεν υπάρχει θέατρο, όμως κάθε μέρα στο μαγαζί παίρνω μέρος σε μικρές παραστάσεις. συνήθως σαν θεατής σε μονολόγους όπου ο καθένας παίζει τον εαυτό του. χθες βράδυ ήρθε ο Γ, ήμουν μόνος, η εκκλησία έψελνε τους χαιρετισμούς. πότε καθήμενος και πότε όρθιος μιλούσε με αφορμές από τη ζωή του και τι ζωή των παιδιών του, μιλούσε για την αγωνία του ανθρώπου να συναντηθεί με τον άλλο άνθρωπο.
μπήκε ο Μ κάτι λέγαμε για το πόσο δυναμικές είναι οι γυναίκες, σε σχέση με τους άντρες, από τις πρώην κομμουνιστικές χώρες. σχόλασε η εκκλησία και ο Γ έφυγε γιατί το αυτοκίνητο του εμπόδιζε, έμεινε ο Μ.
μπήκα στη στατιστική υπηρεσία απογραφήκανε στο χωριό 569 και στην κώμη 137, στο πυργί είναι καμιά κατοστή παραπάνω. πάντα τόση διαφορά είχαμε, όταν εφτοί ήτανε χίλιοι τετρακόσοι εμείς ήμασταν χίλιοι διακόσοι.
από συνειρμό σε συνειρμό, πάλι μου αφηγήθηκε παλιές ιστορίες.
ο Μ ήψαχνεν το γιό του το χρήστο. ήτανε ένα τσούρμο μικρά ετρέχανε, τους επήρενε κυνήγι, νύχτα ήτανε, σκοτάδι. τους επρόκαμε και τον εγνώρισε μέσ' τα μικρά και του λέει: σε ανεγνώρισα, είσαι ο υιός μου ο χρήστος, πάσα διαφυγή ματαία.
μετά μου είπε ιστορίες από την ταβέρνα του Κ και από τη γειτονιά τής κάτω πόρτας και τους ανθρώπους που καθόταν στο πεζούλι και στη μυλόπετρα έξω από το σπίτι τους.
οι αθρώποι δουλεύαν όλη μέρα, κουρασμένοι άθρωποι αλλά ήταν στο γέλιο και το καλαμπούρι.

δεν ξέρω πως ήταν πριν πενήντα εξήντα χρόνια, ο χρόνος γλύφει το παρελθόν όπως η θάλασσα τις πέτρες. στρογγυλεμένες και όμορφες φτάνουν στη σκέψη οι αναμνήσεις.
το παρόν φτωχό και κουρασμένο τους δίνει χώρο.
το παλιό χωριό, μισοαναπαλαιωμένο, θέατρο χωρίς θεατές, εκτός από το πάσχα και ένα δυο μήνες το καλοκαίρι. το παιχνίδι παίζεται αλλού.

20140401 βαλκανιζατέρ

εδώ
τριγυρισμένος απ' τη θάλασσα
τους αγέλοπους και τις πέτρες

τέσσερα επί τέσσερα οι άθρωποι
βενζινοκίνητοι, το βλέμμα αστραπή
με λέιζερ ρίχνουν τα δέντρα
σπέρνουν με λάστιχα τον κάμπο
κουρεύονται με χορτοκοπτικά
παίζουν χαρτιά και τηλεόραση στο καφενείο

ξύνουνε οι κουτοί την πονηριά
σαν να 'ναι μαστιχόδεντρο
πότε ντόπιοι και πότε μετανάστες
η σκέψη βαλκανιζατέρ
η γη αριθμός τηλεφώνου

γύρω γύρω
η θάλασσα γλύφει τις πέτρες
και πάντα κερδίζει στο κρυφτό

ποιός ψιθυρίζει το ξημέρωμα 
"καλή μου σ'αγαπώ
θα περιμένω να ξυπνήσεις"


αγέλοπας (αιγίλοπας) άγριο σιτάρι

20140330 1 φωτογραφία απέναντι από αφίσα / τεστ

μια και η φωτογραφική μου μηχανή αγνοείται, για την ώρα

δοκίμασα να φωτογραφίσω με την κάμερα του λάπτοπ

δεν είναι και πολύ βολικό

χιώτικες τουλίπες και πάλι

με καθυστέρηση
μπήκε η ανάρτηση στο propaganda, εδώ

Μιχάλης Γκανάς Ποιήματα 1978-2012 (Ι)

από το ποίημα ΧΑΜΕΝΕΣ ΟΙΚΕΙΟΤΗΤΕΣ

. . .

Ψηλά ψηλά τα χελιδόνια χαύοντας μύγες, πετσοκόβοντας τον αέρα πέρα δώθε, αλλά το γαλάζιο ανέπαφο, να σαλπίζει ουρανό ως το σούρουπο.

Περαστικά μας τώρα. Στα σπάρτα οι μνήμες, στις πολυκατοικίες τα υφαντά τους. Χερσαία όνειρα, αποτυπώματα Πελασγών - Κρητών - Τούρκων - Φράγκων - Σλάβων - Άγγλων - Αμερικανών, τί μπατανίες, Θε μου, τί μπάντες για λογής κρεβάτια, σκοντάφτει εκεί το νυσταγμένο μάτι κι ύστερα σαν ανθαρκωρύχος χάνεται στις στοές του ύπνου.
. . .



από το ποίημα ΚΑΛΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

. . .

Ξαφνιάζεσαι μια μέρα,
κοιτάζεις μες τα μάτια μιας γυναίκας,
όποιας γυναίκας,
λες σιγανά παλιούς σκοπούς,
"θα φύγω το χειμώνα γέρνοντας λίγο αριστερά
από το βάρος της αγάπης σου",
θυμάσαι πόσο σου 'λειψε η δίδυμη καρδιά της,
χαράζεις στίχους, λές σιγανά παλιούς σκοπούς,
"Λιγνό μου κυπαρίσσι, σ' ονειρευόμουνα
τρεις νύχτες",
κάποτε να τα σιχαθείς ετούτα,
να μην βουλιάξεις τη ζωή σου
μέσα σε τόσες λεπτομέρειες.

. . .


ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΜΟΥ

Οι μέρες κι οι νύχτες μου
κι όλος ο χρόνος που πέρασε.

Αφημένος εδώ
ένα τίποτε ή ένα σημάδι
κάτω από το γλόμπο του ήλιου.
Καίει το σκοτάδι αθόρυβα
καταναλώνει τα δέντρα και τη φυλή μου.

Όλα τούτα
προστίθενται κάπου ή αφαιρούνται;



ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ / V

Πέτρα που φέγγει μέσα μου τις νύχτες. Εδώ ξαπόστασαν γυναίκες φορτωμένες, εδώ ραμφίσαν τα πουλιά σιωπές όταν συννέφιαζε, δεν έβρεχε κι όλοι κρατούσαν την ανάσα τους. Χαμήλωνε το σύννεφο, ώσπου ακουμπούσε τις σκεπές, έγλειφε ως τα θέμελα τους τοίχους, λαλούσαν οι σφαγμένοι πετεινοί κι αρμένιζε το κάθε σπίτι μοναχό του, ενώ ακινητούσε το χωριό.
Ξενιτεμένοι κουνούσαν τότε τα μαντίλια τους. Από πολύ μακριά. Μπορεί κι από τον άλλο κόσμο.




από το ποίημα ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

. . .

Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι
και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι
για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου,
μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ,
αν αλλάζαμε θα 'μαστε πάλι
δυο άγνωστοι και θ' αρχίζαμε
απ' το άλφα.

Τώρα ξέρουμε που πονάς
που σωπαίνω πότε γίνεται παύση,
διακοπή αίματος και κρυώνουν
τα σώματα, ώσπου μυστικό δυναμό
να φορτίσει πάλι τα μέλη
με δύναμη κι έλξη και δέρμα ζεστό.

Επειδή είναι δύσκολο ν' αγαπάς
και δυσκολότερο ν' αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο
για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά
και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη
κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές
και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά και καμένα,
θέλοντας ο καθένας
να 'ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο
και πηγή, κατά τις περιστάσεις
ή και όλα μαζί στην ανάγκη,
δε θα πει πως εγώ δεν μπορώ
να γίνω κάτι απ' αυτά ή και όλα μαζί,
κι αν είναι να περάσω
μια ζωή στη σκλαβιά -έτσι κι αλλιώς-
ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης.




Μιχάλης Γκανάς
Ποιήματα 1978-2012
εκδόσεις Μελάνι

η έκδοση είναι πολυτονική