20151020 7 φωτογραφίες από τα λουτρά τραϊανούπολης

20151020 1 φωτογραφία πάνω από τη σαμοθράκη

20151019 6 φωτογραφίες από την καλαμωτή

20151017 8 φωτογραφίες από την καλαμωτή

ακορντεόν και ούτι

«γεννήθηκα το τριάντα, παντρεύτηκα το πενήντα οκτώ, εδώ η κική θάνε πέντε; είμαστε στο πανηγύρι στο σεληνάρι· ακορντεόν παίζει ο κυριάκος και ούτι ο κάργας· φορώ μαντήλι; ναι τόχω γυρίσει σαν κορδέλα, έτσι τό 'βαζα· σαν πρωτόρτε ο γιάννης στο σπίτι, εγώ ντρεπόμουν, καθόμασταν δίπλα δίπλα στον καναπέ· εγώ ντρέπουμουν, εφτός ερκόνταν πιο κοντά, εγώ πήενα πιο πέρα. . .»

τα χωριά // 08 έξω διδύμα / 09 μέσα διδύμα

Στο φρύδι της πλαγιάς το χωριό· φυσάει δυνατός βοριάς και ανατολικά φαίνονται κάθαρα τα απέναντι παράλια· είναι τόσο κοντά οι απέναντι ακτές, το χωριό είναι από τα καλύτερα σημεία θέας. Στην κάτω πλευρά είναι το πρώην δημοτικό σχολείο· κοιτάζω τη σκουριασμένη μπασκέτα ανάμεσα στα χορτάρια.

ολόκληρο το κείμενο και οι φωτογραφίες, εδώ

20151015 1 φωτογραφία από τους κάδους σκουπιδιών

οι πρόσφυγες ήρθαν, στέγνωσαν στον ήλιο, μετά από λίγες ώρες μεταφέρθηκαν στην πόλη· η βάρκα, τα σωσίβια και τα σκουπίδια μαζεύτηκαν κι όλα επανήλθαν στην κανονικότητα τους.

20151015 7 φωτογραφίες από την καλαμωτή

σχεδόν ταυτόχρονα· ο α κουρεύει τον β, ο γ ταΐζει τα γουρούνια, ο δ παρκάρει στο ποτάμι και πάει σπίτι του, πέντε άνθρωποι σε μια βεράντα-σκηνή θεάτρου βλέπουν στην τηλεόραση το δελτίο ειδήσεων, ο κ μου δείχνει φωτογραφίες που τράβηξε το πρωί από τους πρόσφυγες που βγήκαν στην παραλία, η λ δίνει τηλεφωνικά ενδυματολογικές συμβουλές μόδας, η μ ψάχνει λάμπα «γάλακτος», έξι κυρίες μόλις τέλειωσαν την μπιρίμπα· και το καφενείο έχει ακόμη κόσμο από την απογευματινή κηδεία.

20151013 1 φωτογραφία με το πρωινό φως

20151011 4 φωτογραφίες με νοτιά

κάθομαι στη βεράντα, ανάμεσα στις άσπρες κολώνες,  στις πλαστικές καρέκλες και το επισκευασμένο παλιό ξύλινο τραπέζι· πάνω του ένα φλυτζάνι φλισκούνι με λίγο χαρουπόμελο, κάτω τα μωσαϊκά του εβδομήντα, στο χωράφι οι μουριές με μπερδεμένα τα κλαδιά τους. ησυχία· μόνο ο ήχος από τη θάλασσα ακούγεται.

φυσάει νοτιάς· ο πρώτος δυνατός νοτιάς του φθινοπώρου· τα κύματα εξαφάνισαν την παραλία, "ξερίζωσαν" μερικές καλοκαιρινές ομπρέλες· ελάχιστοι σήμερα οι τούρκοι τουρίστες· όλα ποτισμένα από την αλμύρα του νοτιά· το καλοκαίρι πέρασε· μένουν όμως αρκετές όμορφες μέρες στον κύκλο αυτού του χρόνου.

όχι ότι έχουν σημασία όλα αυτά, αλλά να, είναι που για να ξεχάσουμε, πρέπει να θυμόμαστε.

20151010 1 φωτογραφία από το λιμάνι

τα χωριά // 06 οι αμάδες / 07 το βίκι

Γύρισα στην πλατεία· το μοναδικό παιδί του χωριού, ο Κρίτωνας, που πηγαίνει προνήπιο, τριγύριζε στην πλατεία και με ξενάγησε στο χωριό. Του έδειξα το παλιό σχολείο, «εδώ τι είναι τώρα;», «σχολείο που ψηφίζουν».

ολόκληρο το κείμενο και οι φωτογραφίες εδώ

20151007 η απόδειξη

γύρω στις πέντε μπήκα στο εστιατόριο· άδειο το μαγαζί τέτοια ώρα έχουν φύγει και οι τελευταίοι πελάτες· έτρωγαν τηγανητά ψάρια και σαλάτα, ο δημήτρης με την γυναίκα του, είναι η ώρα που έχει τελειώσει η δουλειά και κάθονται για φαγητό. χάρηκαν που με είδαν, είχα να περάσω δυόμιση χρόνια.

τον ρώτησα για τη σύνταξη, μπορούσε να έχει βγει από χρόνια αλλά προτιμά να πληρώνει τέβε και να έχει το μαγαζί ανοικτό· «εννιακόσια ευρώ το δίμηνο πληρώνω», «γιατί δεν το βάζεις στα παιδιά σου;» «και αν μου κάνουν έλεγχο και δουν ότι το δουλεύουμε εμείς;»

τον ρώτησα για τους πελάτες που θυμόμουν, «ο αεκάκιας χώρησε και έρχεται πάλι και τρώει, ο λογιστής έρχεται όποτε είναι εδώ γύρω»· η ζωή του μήτσου είναι το μαγαζί του, κάθε μεσημέρι δίνει παράσταση· όλοι οι σταθεροί πελάτες, εργένηδες σχεδόν όλοι, εργαζόμενοι και συνταξιούχοι κάθονται στις ίδιες θέσεις· τους πειράζει όλους, είτε για το ποδόσφαιρο, είτε για τον τόπο καταγωγής τους· αυτά τα δυο είναι τα αγαπημένα του θέματα.

τον ρώτησα για τα τρίκαλα, με ρώτησε για τη χίο· χαμογέλασε ελαφρά και με ρώτησε, «δηλαδή είναι καλά στο νησί; τι κάνετε εκεί πέρα;» δεν είχε σημασία η απάντηση, τόσα χρόνια που έτρωγα στο εστιατόριο, κάθε φορά οι ίδιες κουβέντες «καλά πως ζείτε στα νησιά; φυλακές είναι! στα τρίκαλα παω και με τα πόδια αν χρειαστεί, δε μου αρέσουν εμένα τα νησιά»· «έχει ρε μήτσο ησυχία, η θάλασσα, η φύση...» «τι να την κάνω την ησυχία, όταν έρθει η ώρα θα πάω στον κόκκινο μύλο, εκεί θα 'χω ησυχία για πάντα».

τέλειωσα το φαγητό και σηκώθηκα να πληρώσω, έκοψε την απόδειξη και μου την έδωσε, «κράτησε την να θυμάσαι το μαγαζί του δημήτρη»· χαμογελάσαμε, χαιρέτησα και έφυγα.

30151002 4 φωτογραφίες από το πλοίο

τα χωριά // 05 καμπιά

. . .

«Εγώ ήμουνα τσοπανάκος, δεκάξι χρονών πήγαινα με τα πρόβατα στη Πλάτη (σημ. βουνό μεταξύ Καλαμωτής και Πυργίου) περνούσαν από κει τα Πυργουσάκια για να πάνε στο γυμνάσιο στην Καλαμωτή περπατώντας, αλλά βγήκανε πολλοί γιατροί. Ογδόντα έξι είμαι τώρα, ένα χωραφάκι έχω μόνο, πάω σιγά σιγά και μετά γυρίζω να ξεκουραστώ. Τώρα… ηλιοβασιλέματα, ζω μόνο για να θυμούμαι». . .

ολόκληρο το κείμενο και οι φωτογραφίες εδώ

20151001 2 φωτογραφίες στη bella vista

20150930 1 φωτογραφία πρωί προς την ανατολή

20150928 3 φωτογραφίες απέναντι από το φεγγάρι