20201224 4 φωτογραφίες κοντά στη θάλασσα

 

20201223 3 φωτογραφίες κοντά στη θάλασσα

 

20201216(;) νοτιάς

 

20201115 προφήτης ηλίας

 

20201101 λιθί

 

20201029 το αυτοκινητάκι

 

στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, τέλη του εβδομήντα, χρειάστηκε να με πάει η μάνα μου στην αθήνα. λίγα πράγματα θυμάμαι· την πολυκατοικία της πατησίων που μείναμε, τα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια στο πεδίον του άρεως, που δεν ήθελα να μπω και τον ηλεκτρικό, υπόγειο νομίζω τον έλεγαν όλοι τότε. στο σταθμό της ομόνοιας είχε πολλά μικρά καταστήματα, μια βιτρίνα ήταν γεμάτη με μεταλλικά αυτοκινητάκια matchbox. αγοράσαμε μερικά, ήταν αντίγραφα μοντέλων της εποχής. το τελευταίο που θυμάμαι γι' αυτά είναι να παίζουμε στο χωράφι μποστά από τη βεράντα και κάποιος τα έκρυψε στο χώμα. στη μνήμη μου έχει μείνει ότι είναι θαμμένα κάπου στο χωράφι.

από τότε έχουν περάσει τουλάχιστον σαράντα χρόνια, όποτε σκάβω στο χωράφι, θυμάμαι αυτή την ιστορία· ποτέ δεν είχα βρει κάτι από αυτά. χθες όμως που έσκαβα για να φυτέψω μερικά γεράνια ξεπρόβαλλε ένα κίτρινο μεταλλικό αυτοκινητάκι. θυμήθηκα πάλι τα matchbox· δεν θα μπορούσε να είναι από τότε, δεν θα είχε αντέξει τόσα χρόνια στο χώμα. είχα όμως μια ελπίδα· το καθάρισα και κοίταξα να δω τη γράφει. δεν ήταν matchbox και κυκλοφόρησε το 1997.

φύτεψα τα γεράνια, μαστιχάκια τα λέμε στη χίο, μετά από λίγο ξεκίνησε η βροχή.

20201021 άσκηση θάρρους / παραλλαγές

 

επιστρέφω -το βλέμμα- στο σπίτι

στέκομαι σε αυτά 

που απλά υπάρχουν

στη θέση τους ή αφημένα αλλού

με βοηθά το φως να τα δω

να τα αναγνωρίσω

σαν αυτά που είναι

όσο κοιτάζω

το χώρο που αργά αλλάζει

καθώς φεύγει η μέρα 

παρατηρητής και παρατηρούμενος

αναγνωρίζω τη ζωή μου

και είναι δύσκολο πολύ 

αυτή την παύση

στην ομορφιά της

να τη δεις.

συνεχίζεται

και εδώ: http://fotamag.blogspot.com/2018/02/20180224.html

20201020 οκτώ φωτογραφίες ως τη θάλασσα

 

 στο σπιράλ του χρόνου κινούμαστε

όλα αλλάζουν και ίδια μένουν

έφυγε ο θερινός κόσμος 

η παραλία καθάρισε

τα αλμυρίκια άνθισαν

ήρθαν οι δυο άντρες 

με τον ανιχνευτή μετάλλων

τα χαμένα κοσμήματα

περιμένουν να αποκαλυφθούν

βγήκε το πρώτο χορτάρι

20200926 τέσσερις φωτογραφίες στη θάλασσα

    

ο πρώτος μεγάλος νοτιάς

20200920 μαγαζιά...

 ο τσε γκεβάρα, η ραπτομηχανή, οι πέτρινοι τοίχοι, οι παλιές φωτογραφίες και άλλα διακοσμητικά στοιχεία

οι αποφάσεις και οι πράξεις του καθενός, δηλώνουν τη θέση του στον κόσμο κόσμο· αυτό που είναι και αυτό που έγινε μέσα στην περιπέτεια της ζωής· και σίγουρα αυτό δεν είναι στατικό αλλά εξελίσσεται.

τα καταστήματα, τα μαγαζιά είναι κομμάτι του ιδιοκτήτη τους, δηλώνουν ή πρέπει να δηλώνουν την αισθητική του και την άποψη του για τη ζωή. το μαγαζί προφανώς και δεν το έχεις για να δείξεις ποιός είσαι, μάλλον το έχεις πρώτα από όλα για να κερδίσεις χρήματα· όμως το μαγαζί, το κάθε μαγαζί δείχνει εκτός όλων των άλλων και ποιός είσαι. κι όχι μόνο αν είσαι καθαρός, τακτικός, ευγενής, αλλά τον κόσμο σου όλο. κοιτώντας το μαγαζί σου, βλέπεις ποιός είσαι. 

τα περισσότερα νέα καταστήματα τα έχει στήσει κάποιος διακοσμητής, ή αρχιτέκτονας, και φυσικά αυτό είναι καλό. μόνο που η ψυχή, ή το άυλο που τροφοδοτεί τους τοίχους και το υλικό περιεχόμενο, προκύπτει από αυτόν που έχει την ευθύνη και αργά ή γρήγορα θα αποκαλυφθεί. κι αν υπάρχειψυχή, θα υπάρχει και το μαγαζί και κάτι θα προσθέτει σε αυτό τον κόσμο· αν δεν υπάρχει τίποτα, δεν υπάρχει και το μαγαζί. μπορεί να έχει δουλειά να παράγει οικονομικό κέρδος, αλλά εκεί που πραγματικά ζυγίζονται όλα, ποιός αλήθεια είμαι εγώ και που πάω,απόδοση δεν υπάρχει.

πολλά από τα παλιά καταστήματα, αρέσουν γιατί άντεξαν στη φθορά των δεκαετιών και στη σκόνη του χρόνου φανερώνεται η ιστορία τους. το παρόν και το παρελθόν τους μαζί.

τα περισσότερα νέα καταστήματα, φυσικά όχι όλα, στην καλύτερη είναι μηχανές παραγωγής χρημάτων, ή απλώς δείχνουν την αμηχανία ή την απουσία αισθητικής των ιδιοκτητών τους.

μπορεί να μην μας αρέσει ένα μαγαζί αλλά εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε αν είναι πρόταση ζωής, κομμάτι του ιδιοκτήτη ή απλώς δουλειά.

τα μαγαζιά μπορούν να γίνουν μέρος της ιστορίας ενός τόπου, τοπόσημου ομορφιάς και ήθους, αναγνωστήρια πραγματικότητας. ελάχιστα τα καταφέρνουν, συνήθως όταν οι ιδιοκτήτες λίγο λοξά κοιτούν τον κόσμο.

συνοριοφύλακες

 Πρωί σε παραλία της νότιας Χίου, φτάνουν σχεδόν ταυτόχρονα τρία-τέσσερα αυτοκίνητα της αστυνομίας, βγαίνουν νέα παιδιά με στολή, είναι οι νέοι συνοριοφύλακες που προέκυψαν μετά από διαγωνισμό και σύντομη εκπαίδευση. Αγοράζουν καφέδες και κάνουν χαλαρή βόλτα στην παραλία· καθαρά πρόσωπα, λίγο μαζεμένοι, μάλλον νιώθουν άβολα με την στολή. Κάποιοι από αυτούς πριν δυο μήνες έρχονταν εδώ για μπάνιο σαν απλοί πολίτες.

Την ίδια μέρα λίγο αργότερα πηγαίνω στο αεροδρόμιο, περιμένω την πτήση από Αθήνα. Καθώς τροχιοδρομεί το αεροπλάνο, φτάνουν δύο μοτοσυκλέτες με δύο άντρες η κάθε μία της «ομάδας» Δίας. Τους ανοίγουν την πλαϊνή σιδερένια πόρτα και μπαίνουν στο χώρο του αεροδιαδρόμου εκεί που φτάνουν οι αποσκευές. Κατεβαίνουν από τις μηχανές, είναι άντρες εύρωστοι, δυνατοί, σίγουροι για τον εαυτό τους και για την εξουσία που εκπέμπει η θέση τους, πατούν στέρεα στη γη, το βλέμμα του είναι αδιάφορο· πίνουν καφέ και περιμένουν, προφανώς ήρθαν εδώ στα πλαίσια της εργασίας τους.

Διαβάζω στον τοπικό τύπο: «Στις 1060 ανέρχονται οι αιτήσεις που κατατέθηκαν για την πρόσληψη συνοριοφυλάκων στη Χίο, στην δεύτερη προκήρυξη που αφορούσε την πρόσληψη 62 ακόμη για το νησί μας, πλέον των 98 της προηγούμενης προκήρυξης.»

Zούμε σε ένα νησί, σε ένα μικρόκοσμο, αναγνωρίζουμε αυτά που ήδη επαναλαμβανόμενα έχουν γίνει μέρος του κόσμου μας. Ότι είναι καινούργιο, παράξενο και διαφορετικό, δεν το βλέπουμε ή είμαστε επιφυλακτικοί να του δώσουμε χώρο. Ενεργούμε όπως οι προγόνοί μας, οι συντοπίτες μας, ο γνωστός μας κόσμος· έστω κι αν το βλέμμα μας σαρώνεται από εικόνες μιας παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας.

Κομμάτι ο καθένας από μας αυτού που αναγνωρίζουμε σαν δικό μας τόπο, αναζητούμε την ασφάλεια και τη σταθερότητα. Αν υπάρχει σταθερή εργασία υποθέτουμε πως όλα τα άλλα θα γίνουν. Στα χρόνια που ζούμε είναι δύσκολη η εύρευση εργασίας με ικανοποιητικές απολαβές. Στο μόνο τομέα που η εκάστοτε κρατική εξουσία επενδύει είναι η ασφάλεια, έτσι συνεχώς προκύπτουν νέες θέσεις εργασίας στα παρελκόμενα επαγγελματα· αυτή την εποχή θέλουν συνοριοφύλακες. Νέοι που δεν έφυγαν ποτέ από το νησί αλλά και νέοι που σπούδασαν παραέξω και που έχουν ψυχανεμιστεί την ομορφιά και την περιπέτεια της ζωής, αφού τα σκεφτήκαν και τα μέτρησαν κατέθεσαν τα χαρτιά τους.

Αν αποσιωπήσεις το γεγονός ότι προορίζεσαι για φύλακας της εξουσίας και ότι είσαι στη δικαιοδοσία της, που μπορεί να σε κάνει συνοριοφύλακα, ματ, δίας, οπκε και διάφορα άλλα που δεν έχουν και την καλύτερη φήμη για τις υπηρεσίες που προσφέρουν στους πολίτες και αν παραμερίσεις την κρατική βία -που θα γίνεις μέρος της- τότε, τουλάχιστον στην επαρχία, είναι ένα καλό επάγγελμα. Είσαι κοντά στα χωράφια σου, τις υπηρεσίες τις κάνεις κοντά στο σπίτι σου, μπορείς να έχεις ευέλικτο ωράριο και πιθανόν αρκετό ελεύθερο χρόνο.

Κάθε εξουσία που επενδύει στο φόβο έχει ανάγκη από φύλακες, κάθε κοινωνία που σαν προτεραιότητα έχει την ασφάλεια έχει ανάγκη από φύλακες.

20200901 σεπτέμβριος

 

Το φθινόπωρο σ' εμάς ήταν από λιωμένο χρυσάφι και λιωμένο ασήμι, από αέρα, σμάρια κοράκια και ελαφριές παγωνιές. Κρατούσε όσο σχεδόν κι ο χειμώνας. Τον Αύγουστο τα φύλλα κιτρίνιζαν, τις πρώτες κιόλας μέρες του Σεπτεμβρίου, έπεφταν στη γη. Κανένας δεν τα σκούπιζε. Στη Δυτική Ευρώπη πρωτοεΐδα να σκουπίζουν το φθινόπωρο, να το μαζεύουν σε τακτικούς σε τακτικούς σωρούς σκουπιδιών. Τις ασυννέφιαστες φθινοπωρινές μέρες μας δεν φυσούσε καθόλου. Ο ήλιος έκαιγε ακόμα, λοξός ήδη και κατακίτρινος. Έγερνε το σούρουπο στην κόκκινη δύση του και πρόβαλλε το χάραμα σ' ένα λίκνο από ομίχλη και ασήμι. Ο ουρανός αργούσε να πάρει το βαθύ γαλάζιο χρώμα του. Μετά έμενε έτσι όλες τις ώρες της μικρής μέρας.

από το βιβλίο Φράουλες του Joseph Roth, εκδόσεις ΑΓΡΑ

THE QUEEN AND THE SEA

 

εδώ και τρία χρόνια διαθέτουμε στο παντοπωλείο το μέλι της οικογένειας παπαφίγκου. πεύκο-θυμάρι τον ιούνιο και τον ιούλιο και θυμάρι τον αύγουστο και τον σεπτέμβριο. με πολύ δουλειά και με την ελάχιστη δυνατή επεξεργασία παράγουν πάρα πολύ καλό μέλι. από σήμερα το μέλι τους απέκτησε όνομα: the queen and the sea και κομψή συσκευασία. 

γνωρίζω τους ανθρώπους και τον τρόπο που εργάζονται, το πάθος και την αγάπη τους για αυτό που κάνουν, καθώς και τον παιδικό τους ενθουσιασμό. το προϊόν είναι εξαιρετικο· τώρα ξεκινά το ταξίδι του έξω από το νησί. 

20200818 τρεις φωτογραφίες από τα ζώα του παναγιώτη

 

από τη σειρά οι τριανταέξι όψεις του όρους προφήτης ηλίας

μουσική και λόγος

η συμμετοχή μου στην ομαδική έκθεση με θέμα: μουσική και λόγος στο «περιβόλι» στον κάμπο της χίου.