2024 12 06 οκτώ φωτογραφίες στο τέλος της μέρας

 

- και το μαύρο δικό σου είναι;

- μου το χαρίσανε.

- το είχε κάποιος στα φλάστια.

- να σας βγάλω μια φωτογραφία; έλα από δω. πως το λές;

- μαρκέλλα· έτσι το λέγανε 

20241205 οκτώ φωτογραφίες στο τέλος της μέρας

 

20241130 οκτώ φωτογραφίες στο τέλος της μέρας

 

είναι δύσκολο να «δω» πέρα από αυτά που βλέπω, επαναληπτικά, με τον ίδιο τρόπο, χωρίς περιθώριο για νέους συνειρμούς· δεν βοηθά και ο καιρός, όλα ακίνητα μετά τη βροχή, παγωμένα στον όγκο τους, σαν σε χημερινή νάρκη.

20241123 οκτώ φωτογραφίες στο τέλος της μέρας / τρίτο μέρος

τριγυρίζω αμήχανος, στην αρχή προς τα ανατολικά, μετά δυτικά· ο πρώτος παγωμένος βοριάς, αλλά δεν νομίζω ότι φταίει το κρύο που όλα μου φαίνονται κλειστά και σφυγμένα. είναι δύσκολο να φωτογραφίζεις σε ένα τόπο χωρίς ταυτότητα, -να ζεις σ' αυτόν ακόμα πιο δύσκολο- γιατί πρέπει να αποκαλύψεις αυτό που πιθανόν υπάρχει σε λανθάνουσα κατάσταση ή να συνθέσεις αυτό που κατακερματισμένο φυτρώνει εδώ και εκεί.

από την άλλη πάλι έχεις την ελευθερία να επικαλύψεις την στεγνή πραγματικότητα με την δική σου ταυτότητα, αλλά αυτό είναι τρικ, ο τόπος γίνεται σκηνικό. 

αυτή η δυσκολία είναι ίσως ευκαιρία να δεις αυτό που υπάρχει, πιο κοντά σε αυτό που είναι: χώμα, άμμος, σκουπίδια, θάλασσα, καλαμιές... όχι ότι θα ανακαλύψεις κάτι καινούργιο αλλά μπορεί να καθαρίσει μια γραμμή το βλέμμα σου.

 

 

20241117 οκτώ φωτογραφίες στο τέλος της μέρας / δεύτερο μέρος

 

με τις φωτογραφίες ευθυγραμμίζω την πραγματικότητα με το βλέμμα μου, με τον τρόπο που βλέπω· τακτοποιώ το άπειρο στο δικό μου γνωστό μικρόκοσμο, κρατώ αυτό που ταιριάζει σε αυτό που έτσι κι αλλιώς γνωρίζω. οι φωτογραφίες δηλαδή επιβεβαιώνουν ότι υπάρχω, με αυτόν τον τρόπο που υπάρχω. 

αυτό είναι όλο; όχι φυσικά -αν και δεν είναι λίγο- είναι και ένα μέσο υπέρβασης, αν θέλω να σπάσω την κοινοτοπία μου, έχω το κατάλληλο εργαλείο. 

το θέμα είναι αν θέλω ή καλύτερα να μπορώ.

χαιρετισμούς

20241116 οκτώ φωτογραφίες στο τέλος της μέρας

 

εδώ στην άκρη του νησιού, στις κανονικές μέρες πια, παρακολουθείς τον καιρό να έρχεται από τα νοτιοδυτικά. μετά τη βροχή, κλειστός ορίζοντας από τη συννεφιά κι από την ησυχία· όλα παγωμένα χωρίς παγωνιά, ίσως από την αίσθηση ότι είναι η πρώτη μέρα του χειμώνα.

είναι δύσκολο αλλά πολύ ενδιαφέρον να φωτογραφίζεις, δηλαδή να προσπαθείς να αντικρίσεις το βλέμμα σου, να βρεις την κεντρική ιδέα ή την αρχή της αφήγησης, σε ένα τόπο χωρίς ξεκάθαρη ταυτότητα.

χαιρετισμούς