12 Μαρ 2016
9 Μαρ 2016
τα χωριά / η παγίδα
Είναι απόγευμα, φυσάει βοριάς αλλά δεν κάνει κρύο, η ατμόσφαιρα είναι καθαρή· πλησιάζω στο χωριό, στο βάθος πάνω από τους σχίνους και τις ελιές φαίνεται η θάλασσα και τα βουνά της μικρασίας. Μέχρι να αφήσω το μηχανάκι και να κάνω λίγα βήματα είχαν αρχίσει να γαβγίζουν τα σκυλιά, μια γυναίκα βγήκε να δει τι γίνεται: «παραξενεύτηκα που αρκήσανε να γαυγίζουν, κι ήβγα να δω ήντα ‘γινε».
το κείμενο και οι φωτογραφίες, εδώ
5 Μαρ 2016
τα χωριά / η κοινή
Το ζεστό απογευματινό φως και η πρόωρη άνοιξη γλύκαιναν την τραχιά ομορφιά της πέτρας. Το πάνω καφενείο ήταν άδειο. Ησυχία· ακόμη δεν είχε σκοτεινιάσει και μάλλον ο ενεργός πληθυσμός ήταν στα χωράφια. Περπάτησα προς το δημοτικό σχολείο· εγκαταλελειμμένο από χρόνια, στο σοβά χαραγμένα ονόματα και καρδιές από παλιά φλερτ· στις κούνιες δυο μικρά παιδιά με τη μαμά τους.
το κείμενο και οι φωτογραφίες, εδώ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)






















































