τα χωριά // 06 οι αμάδες / 07 το βίκι

Γύρισα στην πλατεία· το μοναδικό παιδί του χωριού, ο Κρίτωνας, που πηγαίνει προνήπιο, τριγύριζε στην πλατεία και με ξενάγησε στο χωριό. Του έδειξα το παλιό σχολείο, «εδώ τι είναι τώρα;», «σχολείο που ψηφίζουν».

ολόκληρο το κείμενο και οι φωτογραφίες εδώ

20151007 η απόδειξη

γύρω στις πέντε μπήκα στο εστιατόριο· άδειο το μαγαζί τέτοια ώρα έχουν φύγει και οι τελευταίοι πελάτες· έτρωγαν τηγανητά ψάρια και σαλάτα, ο δημήτρης με την γυναίκα του, είναι η ώρα που έχει τελειώσει η δουλειά και κάθονται για φαγητό. χάρηκαν που με είδαν, είχα να περάσω δυόμιση χρόνια.

τον ρώτησα για τη σύνταξη, μπορούσε να έχει βγει από χρόνια αλλά προτιμά να πληρώνει τέβε και να έχει το μαγαζί ανοικτό· «εννιακόσια ευρώ το δίμηνο πληρώνω», «γιατί δεν το βάζεις στα παιδιά σου;» «και αν μου κάνουν έλεγχο και δουν ότι το δουλεύουμε εμείς;»

τον ρώτησα για τους πελάτες που θυμόμουν, «ο αεκάκιας χώρησε και έρχεται πάλι και τρώει, ο λογιστής έρχεται όποτε είναι εδώ γύρω»· η ζωή του μήτσου είναι το μαγαζί του, κάθε μεσημέρι δίνει παράσταση· όλοι οι σταθεροί πελάτες, εργένηδες σχεδόν όλοι, εργαζόμενοι και συνταξιούχοι κάθονται στις ίδιες θέσεις· τους πειράζει όλους, είτε για το ποδόσφαιρο, είτε για τον τόπο καταγωγής τους· αυτά τα δυο είναι τα αγαπημένα του θέματα.

τον ρώτησα για τα τρίκαλα, με ρώτησε για τη χίο· χαμογέλασε ελαφρά και με ρώτησε, «δηλαδή είναι καλά στο νησί; τι κάνετε εκεί πέρα;» δεν είχε σημασία η απάντηση, τόσα χρόνια που έτρωγα στο εστιατόριο, κάθε φορά οι ίδιες κουβέντες «καλά πως ζείτε στα νησιά; φυλακές είναι! στα τρίκαλα παω και με τα πόδια αν χρειαστεί, δε μου αρέσουν εμένα τα νησιά»· «έχει ρε μήτσο ησυχία, η θάλασσα, η φύση...» «τι να την κάνω την ησυχία, όταν έρθει η ώρα θα πάω στον κόκκινο μύλο, εκεί θα 'χω ησυχία για πάντα».

τέλειωσα το φαγητό και σηκώθηκα να πληρώσω, έκοψε την απόδειξη και μου την έδωσε, «κράτησε την να θυμάσαι το μαγαζί του δημήτρη»· χαμογελάσαμε, χαιρέτησα και έφυγα.

30151002 4 φωτογραφίες από το πλοίο

τα χωριά // 05 καμπιά

. . .

«Εγώ ήμουνα τσοπανάκος, δεκάξι χρονών πήγαινα με τα πρόβατα στη Πλάτη (σημ. βουνό μεταξύ Καλαμωτής και Πυργίου) περνούσαν από κει τα Πυργουσάκια για να πάνε στο γυμνάσιο στην Καλαμωτή περπατώντας, αλλά βγήκανε πολλοί γιατροί. Ογδόντα έξι είμαι τώρα, ένα χωραφάκι έχω μόνο, πάω σιγά σιγά και μετά γυρίζω να ξεκουραστώ. Τώρα… ηλιοβασιλέματα, ζω μόνο για να θυμούμαι». . .

ολόκληρο το κείμενο και οι φωτογραφίες εδώ

20151001 2 φωτογραφίες στη bella vista

20150930 1 φωτογραφία πρωί προς την ανατολή

20150928 3 φωτογραφίες απέναντι από το φεγγάρι

20150928 7 φωτογραφίες χωρίς λόγο

20150927 1 φωτογραφία απέναντι από το φεγγάρι

20150927 3 φωτογραφίες από το γήπεδο

20150927 2 φωτογραφίες έξω από το μαγαζί

20150926 3 φωτογραφίες από τον κάμπο της κώμης

20150926 2 φωτογραφίες από τον άγιο γιάννη της ερινάς

ή άγιος Γιάννης ο κλωσταδάς

γιατί σ' αυτό το πανηγύρι τρώγονται οι πρώτες κλωστάδες -οι τσακιστές ελιές.

τα χωριά // 04 ο καταρράκτης

Αργά το απόγευμα, νοτιάς και υγρασία, περπατώ παράλληλα με το ποτάμι· ο Kαταρράκτης είναι από τα λίγα χωριά του νησιού που είναι κοντά στη θάλασσα και που το διασχίζει ποτάμι, χείμαρρος δηλαδή. Περβόλια με πορτοκαλιές και μποστάνια· δυο αγρότες μόλις έχουν τελειώσει το όργωμα και κουβεντιάζουν στην άκρη του χωραφιού δίπλα στο πηγάδι…

ολόκληρο το κείμενο και οι φωτογραφίες εδώ

20150925 6 φωτογραφίες με το τελευταίο φως

20150925 3 φωτογραφίες πάνω από τη θάλασσα

20150925 1 φωτογραφία από το μαγαζί

20150924 άσκηση θάρρους

20150922 5 φωτογραφίες από ένα σπίτι πάνω από τη θάλασσα

ήταν για πολλά χρόνια το αγαπημένο μου σπίτι· ίσως είναι το παλιότερο της ευρύτερης περιοχής -πρέπει να χτίστηκε το 1919;- μάλιστα αναφέρεται στο βιβλίο της μαριάννας κορόμηλα «ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του οδυσσέα», ο ήρωας του βιβλίου, πλούσιος έλληνας της ρουμανίας, επισκέφθηκε τη χίο τη δεκαετία του τριάντα, κατέβηκε νότια για κυνήγι και φιλοξενήθηκε σε αυτό το σπίτι.

τα παιδιά και τα εγγόνια του ιδιοκτήτη έμεναν εδώ τα καλοκαίρια που έρχονταν στο νησί, ίσως και τώρα να μένουν που και που.

20150922 το λυομένο

 ήταν στην άκρη της παραλίας, υπερυψωμένο, ανάμεσα σε αλμυρίκια, απέναντι από το πέλαγος·ήταν το πρώτο λυόμενο σπίτι που είχα δει. πέρασαν αρκετά χρόνια και δεν είχε χτιστεί άλλο λυόμενο στην ευρύτερη περιοχή. με τα χρόνια ο ιδιοκτήτης γέρασε, πέθανε, τα παιδιά του έχτισαν πιο πάνω νέο σπίτι. το λυόμενο ασυντήρητο δεν άντεξε τους νοτιάδες, πριν χρόνια -δέκα;- αφαίρεσαν το ερείπιο και έμεινε μόνο η βάση, το μωσαϊκό.