φώτα

13 Απρ 2009

από το Σκλήθρο στην Παύλιανη - όρος Οίτη

12 Απρ 2009

4 φωτογραφίες από το σπίτι της Μαρίας και του Νίκου +με την φιλική συμμετοχή του Σωτήρη

πολύ γρήγορα χαλαρώσαμε και ξεχάσαμε τι φωτογράφιση
και αυτό μάλλον δεν είναι καλό για την "διαδιακασία" της φωτογράφισης
μια χαρά περάσαμε όμως με τσίπουρα, polaroid φωτογραφίες, λονδίνο, αθήνα...

11 Απρ 2009

8 σχόλια για την έκθεση bodies

κάντε "κλικ" πάνω τους, φαίνονται καλύτερα

κείμενα μ.κ. | σχεδιασμός γ.κ.- μ.κ.

9 Απρ 2009

Γιάννης Σκαρίμπας (1), Το Θείο Τραγί

Ο κόσμος αργά˙τα πράγματα αφημένα στο πάει τους˙να δημιουργούνται οι ορίζοντες˙να γεννιέται -μούλος- ο χρόνος˙οι τόποι, οι εποχές να πηγαίνουνε. Ξέρετε πως περπατάνε στη γη; να, πηγαίνουν˙τίποτ' άλλο˙πηγαίνουν σε προϋπαντάνε τα όρια σε ακολουθάν πίσω οι δρόμοι -οι πολιτείες- σου τραγουδάνε βαθιά. Έχει ένα χτύπο το χάος˙ έχει ένα σφυγμό το κενό˙και μόνο οι ώρες σωπαίνουν˙και μόνο οι καιροί δεν μιλούν. Η αιωνιότη σε κοιτάζει και σκέφτεται˙τα πλάτη, οι αποστάσεις, είναι αφιερωμένα στο βάδι σου˙

"Το Θείο Τραγί"
Γιάννης Σκαρίμπας
εκδόσεις Νεφέλη

8 Απρ 2009

Το βιβλίο της ανησυχίας (1)

Όλοι τους έχουν, όπως εγώ, μια καρδιά ενθουσιώδη και λυπημένη. Τους γνωρίζω καλά. Κάποιοι είναι παιδιά για θελήματα, άλλοι υπάλληλοι γραφείου, άλλοι μικρέμποροι, άλλοι πάλι οι νικητές των καφενείων και των μαγέρικων, ένδοξοι χωρίς να το γνωρίζουν μέσα στην έκσταση του εγωτικού τους λόγου, ικανοποιημένοι μέσα στη σιωπή του φιλάργυρου εγωτισμού τους χωρίς τίποτα το πολύτιμο για να φυλάξουν. Αλλά όλοι τους είναι ποιητές, οι καημένοι, και σέρνουν, στα μάτια μου, όπως και εγώ στα δικά τους, την ίδια αθλιότητα της κοινής μας απρέπειας. Όλοι τους, όπως κι εγώ, έχουν το μέλλον πίσω τους.

από: "Το βιβλίο της ανησυχίας", τόμος Α
του Φερνάντο Πεσσόα, εκδόσεις Εξάντας

The World

δεν ξέρω αν ήμαστε από την καλή πλευρά..
μπορεί να εξαντληθεί η βαρύτητα
και τότε θα πέσουμε στον ουρανό

γεια σου Μαρία! (από το New Cross στους Αμπελόκηπους)
χαιρετισμούς από την Κατερίνα
τι λες; να σας φωτογραφίσω;

25 Μαρ 2009

4 φωτογραφίες από το σπίτι της Χριστίνας

μια ολοκαίνουργια φωτογραφική μηχανή,
ένα φαγητό που βγήκε νόστιμο, αλλά μάλλον δεν επαναλαμβάνεται,
κινέζικη "ρακί" από δημητριακά, 55°!
μικρά κάδρα με οικογενειακές φωτογραφίες -από τη μαμά του σπιτιού-
όμορφες μουσικές,
αλλά και τηλέφωνα που χτυπούσαν συνεχώς,
μ' όλα αυτά
νομίζω ότι δεν καταφέραμε (ή καλύτερα δεν κατάφερα) να συγκεντρωθούμε στη φωτογράφιση
και μετά να την ξεχάσουμε, μάλλον την ξεχάσαμε από την αρχή..

σιγά σιγά επιστρέφω στα πορτρέτα..