4 (+12) φωτογραφίες από το παζάρι στο τέλος της ερμού

2 φωτογραφίες από το ποδηλατοδρόμιο στο οακα

4 φωτογραφίες από το λόφο ελικώνος στην κυψέλη

"ανθος"

ο χώρος παλιός
αν αφαιρέσεις τα μπουκαλάκια του νερού
θα μπορούσαν να είναι όλα ίδια με τη μέρα που άνοιξε
τη δεκαετία του '50 (;)
το φαγητό καθαρό
και τα λόγια λίγα

στου τουρισμού την εποχή Ι

Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες τα ταξίδια ήταν δύσκολα γιατί δεν υπήρχαν δρόμοι, μέσα μεταφοράς, οργανωμένος τουρισμός, ξενοδοχεία αλλά και τουρίστες και οι άνθρωποι κάθε τόπου ήταν δεμένοι με τη γη, ή τη θάλασσα τους. Τουρίστες δεν υπήρχαν γιατί δεν υπήρχε τουριστικό προϊόν.

Στην εποχή μας, βιογραφούμε τον εαυτό μας μέσω της οικειοποίησης αγαθών (σκουπίδια της κατανάλωσης) και τόπων. Όλοι σχεδόν «εν δυνάμει» τουρίστες θεωρούμε αυτονόητη την αρπαγή συμπυκνωμένων εικόνων, είτε φωτογραφίζοντας, είτε αγοράζοντας σουβενίρ, είτε τρώγοντας τοπικές ποικιλίες, κτλ.

Ο παρατηρητής-τουρίστας, βιαστικός πάντα, αγωνίζεται να διαχειριστεί αυτό που του συμβαίνει - είναι σε ένα καινούργιο τόπο και δεν έχει ή καλύτερα δεν θέλει να έχει καμιά συναισθηματική σχέση με τίποτα από όσα βλέπει. Θέλει να επιστρέψει χωρίς απώλειες. Έτσι φωτογραφίζοντας ένα κάστρο ή τρώγοντας μια σπαραγγόπιτα θεωρεί ότι γίνεται κάτοχος του παρόντος του, ότι είναι συμμέτοχος σ’ αυτό που του συμβαίνει. Αποχωρεί ευχαριστημένος κλείνοντας πονηρά το μάτι, για άλλη μια φορά ξεγέλασε τον εαυτό του, έχει αποδείξεις ότι έζησε την εμπειρία.

Φυσικά αυταπατάται και στο βάθος το γνωρίζει, αλλά μπροστά στο καθημερινό μαρτύριο της ύπαρξης του, ταξιδεύει για να ξεχάσει.

Ταξιδεύει για να ξεχάσει ότι ζει ελεύθερος αλλά ανίκανος να διαχειριστεί την ελευθερία του.

προσπαθώντας να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα

και ένα ταξίδι που μάλλον δεν θα γίνει

ansel adams

"Η σπουδαία φωτογραφία είναι η άρτια έκφραση
αυτού που νιώθουμε γι' αυτό που φωτογραφίζουμε
και κατ' επέκταση, η ακριβής έκφραση
αυτών που αισθανόμαστε για τη ζωή στην ολότητα της."
ansel adams

από την έκθεση 72 φωτογραφιών του
στο Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138

γερακάρης λυμπεράκης

. . .
Εκείνο τον καιρό άρχισε η μεγάλη αγάπη του για τη θάλασσα, μέσα απ΄ αυτή σιγά σιγά αγάπησε λιγάκι και τον κύρη του. Έγινε η στεριά μάνα και συμβία, η θάλασσα αγαπητικιά. Ανυπόταχτη. Ύπουλη. Άστατη. Στις καλοσύνες της, Παναγιά. Στο θυμό της θεριό. Ένα τίποτε χώριζε τις δύο όψεις της, αλλά σου μάθαινε το παν. Να μην εμπιστευέσαι κανέναν. Να μην απελπίζεσαι ποτέ. Γιατί όλα αλλάζουν.


. . .
Σάπιζε και βούλιαζε, μα όλο και πιο συχνά επέστρεφε στο χωριό του. Άκουγε τον αέρα να βροντά τα παραθυρόφυλλα, τη θάλασσα να χτυπιέται στα βράχια. Τη μύριζε. Μύριζε και τ' αγουρέλειο στα κιούπια. Την κοπριά, το σπάρτο, το φασκόμηλο, το δυόσμο, τη ρίγανη, τον πασπαλά και το καμένο λίπος. Έστηνε άφωνη κουβέντα με τους γιους του. Τους έδειχνε τη ζωή του, όλο αντάρα και αίματα. Κι αυτοί άκουγαν μ' ανοιχτό στόμα, μέχρι που η μάνα τους τους έστελνε για ύπνο.

. . .
Κοπιαστική και επικίνδυνη πορεία. Φουσκωμένα ποτάμια· χαλασμένα γεφύρια· γλιστερά περάσματα· χέρσες ερημιές. Τα λιγοστά χάνια πανάθλια, με ποντικούς πιο τολμηρούς κι από κείνους της φυλακής. Χωριά φαντάσματα, με κλειστά παραθύρια, άδεια κελάρια, σκελετωμένους γέροντες στα χορταριασμένα κατώφλια. Κι η ασταμάτητη βροχή να τους περονίζει, να μουσκεύει τη γαλέτα που κουβαλούσαν τα ζωντανά τους.

. . .
Γλέντησε και χόρεψε με την ψυχή του, όπως δεν το 'χε κάνει ούτε στα νιάτα του, λαχταρώντας να καρφώσει το χρόνο στην καρδιά της νύχτας, μα το ξημέρωμα ήταν κιόλας εκεί.
. . .

. . .
Σε τούτο το ντουνιά όλα αλλάζουν, εγγόνα μου. Έρχονται τα πάνω κάτω. Στη χαρά μην πολυχαίρεσαι, στη λύπη μην πολυλυπάσαι. Κράτα το ίσο και την καρδιά σου ατάραχη. Αυτήν την ορμήνια σου δίνω.


από το βιβλίο
ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΑΚΑΡΗ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ
Λιλή Μαυροκέφαλου
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ

τα πρώτα άνθη

αυτές τις μέρες 

σκάνε τα πρώτα άνθη

στις νερατζιές της πόλης

λίγες μέρες 

νωρίτερα από πέρσι

8 φωτογραφίες από την Μάνη

Από το Οίτυλο ως το Ταίναρο

έρημα χωριά

αναπαλαιωμένοι πύργοι και ξερολιθιές

εκκλησιές και ερειπωμένα κάστρα

πέτρες 

μικρές ελιές και αμυγδαλιές 

σπαρμένες στη σκληρή γη 

φλόμοι, σπαράγγια, μυρωδικά βότανα, αγριόχορτα

και ανθισμένα αγριολούλουδα 

αέρας και σύννεφα που τρέχουν πάνω από τις κορφές του Σαγιά

και μια μαυροφορεμένη γριά γυναίκα με ένα σκυλί

σε ένα μικρό σπίτι ανάμεσα στα χαλάσματα

μνημεία ηρώων και ματαιοδοξίας

μισοσβησμένες ιστορίες με μπέηδες και πειρατές

ανακατωμένες στους αιώνες 

στου τουρισμού την εποχή..

ο καφές

Μπήκα μες σε μια καφετερία
που την είχε μια κομψή κυρία,
να κάτσω στον μπουφέ, με όλα μου τα εφέ,
να πιω ένα βαρύγλυκο καφέ.
Κάθισα στον μπουφέ, με όλα μου τα εφέ,
παρήγγειλα βαρύγλυκο καφέ.

Τάκα τάκα ήρθε η παραγγελία
που 'χα δώσει στην κομψή κυρία.
Ρουφάω τον καφέ, επάνω στον μπουφέ
και τότε λέω στην κομψή κυρία,
εκείνη που 'χε την καφετερία:

-Ωραίος ο καφές, ωραίος κι ο μπουφές,
ωραία και η κυρία που σερβίρει.
Ωραίος ο καφές, ωραίος κι ο μπουφές,
τραγούδι να της κάνουμε, Αργύρη.

Βγάζω να πληρώσω την κυρία,
εκείνη που 'χε την καφετερία,
να δώσω πουρμπουάρ, να πω κι ορεβουάρ,
και τότε ακούω την κομψή κυρία,
εκείνη που 'χε την καφετερία:

-Σ' το λέω ορθά κοφτά, δε θέλω εγώ λεφτά,
δεκάρα τσακισμένη από σένα,
μον' θέλω να μου πεις και δίχως να ντραπείς
το τραγουδάκι που 'γραψες για μένα.

Μπράβο!

-Ωραίος ο καφές, ωραίος κι ο μπουφές,
ωραία και η κυρία που σερβίρει.
Ωραίος ο καφές, ωραίος κι ο μπουφές,
τραγούδι να της κάνουμε, Αργύρη.


"ο καφές"

Χειμερινοί Κολυμβητές

στίχοι: Στ. Καραμανιώλας (ετών 90κάτι)

από το cd "23 κόκκινα φώτα"

από τη LYRA

απέναντι από το σπίτι του τετάρτου ορόφου

Πρέπει να χτίστηκε κάπου το '80

τελειωμένα είναι μόνο το ισόγειο κι ο πρώτος

οι τρεις πάνω όροφοι αφημένοι στα μπετά

μαύρα από το καυσαέριο

σκοτεινιάζουν το φως

Στο δεύτερο μπάζα και σαβούρες χρόνων

γεμίζουν το μέσα μέρος 

και μπροστά στην πλευρά του δρόμου

δεκάδες γλάστρες με ασθενικά φυτά

στριμωγμένες η μια δίπλα στην άλλη

αναπνέουν όλες μαζί φως και αέρα

Ανάμεσα σ' όλα αυτά μια παλιά πολυθρόνα

σαν από αιώνες ακουμπισμένη

Κάθετε ακίνητος

σαν να μην είναι αυτός αλλά η φωτογραφία του

κοιτάζει ίσια μπροστά

πάνω από τις γλάστρες

- Απέναντι; Έτσι είναι χρόνια τώρα παρατημένα

- Κι ο άνθρωπος;

- Κι αυτός κάθετε εκεί με τις ώρες, κάθε μέρα, χρόνια τώρα 

- Γεια σας, ευχαριστούμε

- Γεια σας και αν είναι αποφασίστε το γρήγορα, ανάρπαστο θα γίνει

Το σπίτι δεν μας άρεσε

είχε κάτι το χυδαίο και το πρόχειρο

8 (+1) φωτογραφίες από την άνδρο

τρεχούμενα νερά που περνούν 

από μονοπάτια

νερόμυλους και γεφύρια 

περιβόλια και μποστάνια

ελιές βελανιδιές και κυπαρίσσια 

φρέσκο χορτάρι με ανθισμένα λουλούδια

κόσμος παλιός

μοιρασμένος με περίτεχνες ξερολιθιές

κρυμμένος δίπλα στην άσφαλτο

κι αφημένος στην εντροπία

οδός πειραιώς

4 φωτογραφίες από την αίγινα

8 φωτογραφίες από την περιοχή του ψυρρή

4 φωτογραφίες από το σπίτι της βάσιας (και της sosoni)

το παιχνιδιάρικο γατάκι δεν μας άφηνε σε ησυχία

το σπίτι σαν φοιτητικό

η φωτογράφιση αποσπασματική

κι η βάσια σαν αερικό

8 φωτογραφίες από τη φλώρινα